Yahya Harbalioğlu Şiirleri - Şair Yahya ...

Ruhumu kuşatmış suskun ezgiler
Aklımda hep resmin hep resmin resmin
Çeksem de ismine kalın çizgiler
Aklımda hep resmin hep resmin resmin

Sarmalamış beni her gün her gece

Garip gönül bu dünyada sevgin yeter herkese
Şu alemde her nesneye sevgiden bir pay düşer
Paylaşınca dolup taşar yürek denilen kese
Yüce dağla derin göle gece aynı ay düşer
Şu alemde her nesneye sevgiden bir pay düşer

Nasıl da heveslendim tiyatroya
Onun bir kulübe yazılacağını duyunca
Aynı oyuna rast geliriz belki
Sevip kavuşan bir çifti oynarız belli mi olur

Seni
Açtığın kitapların sayısıdan çok
Seni
Açtığın kitaplardaki sayfaların sayısından daha çok
Seni
Açtığın kitapların sayfalarının paragraf sayılarından çok daha çok

Huzur yanımda kalmadı sevgi çekip gitti
Mutluluk beni tenha bir köşeye itti

Sevdayı unuttum çoktan güzellik kayboldu
Umudun kıpkızıl gülü sarardı soldu

Bir gün bahtım maça çıktı kaderle
İlk dakika hüzün çaktı gol oldu
Başlarken umut düştü kederle
Şanssızlık doksana taktı gol oldu

Derken korku pası verdi acıya

Ne büyük şereftir ne büyük onur
Sözler yazabilmek bu aşka dair
Belki sevgilice bunlar okunur
Anlatabilsem dertlerimi bir bir

Haddim değil ona şiirler yazmak

Hayatın baharı sandım dört mevsim
Gönlümün dalında çiçeğim noksan
Kuş sütü eksik bir sofraydı ömrüm
Meğer hem börek hem çöreğim noksan

Sardı hayatımı mavi umutlar

Onu gördüğüm ilk gün başladı baharım
Çatladı tomurcuklarım açtı bakışlarımda
Buza kesmiş gözlerime rüzgarı değdi
Yüreğim çırpınmamış boş yere
Eridi saçaklarım dağlar gibi biriken korkularımdan
Yamaçlarımdaki gelinciklere çiğ taneleri asıldı

Herkes damlalardan kaçarken
Gökyüzüne -gözlerimi yummadan-bakmayı sen öğrettin
Gölgeye kaçardım bunalınca sıcaktan
Güneşi görmeyi sen öğrettin
Gözyaşımı gizlemeye de alıştım sayende ama
Ta derinden gülmeyi bana sen öğrettin