Yahya Harbalioğlu Şiirleri - Şair Yahya ...

Her âşık fermanını kendi kanıyla yazar
Ve mutluluğun mezarını tırnaklarıyla kazar

Herkese nasip değil ama aşkın derdini çekmek
Sevginin tohumunu kalbin toprağına ekmek

Şiirlerim hep seni anlatacak hep seni
Dökecek mısralara yüreğimdekilerin hepsini
Masalları dedeler seyahatleri gezginler
Sevdayı şairler anlatacak işte böyle benim gibi
Benim de şiirlerim hep seni anlatacak hep seni
Fısıldayacak mısralara yüreğimdekilerin hepsini

Esti acı rüzgar gözyaşı kıyısına gelip gitti dalgalar
Sen gitme
Hüzün fırtınası fikrimden derin uçurumlara itti beni hep
Sen itme
Dört gözle düşlediğim hayaller benim kara ufkumda yitti
Sen yitme

Vazgeçme sevginden sakın pes etme
Karanlık geceyi ışık alt eder
Esaret seline kapılıp gitme
Umudu bağlayan zincir halt eder

Sevgisiz bir mana taşımaz bilim

Hüzünlü bir şiirin kıyısında
Yare gitmeyen ayaklara gözyaşı dalgasının değmesidir
sevmek
Sevmek
Gözlerin artık bakamayacağı
Ve göremeyeceği yüze değen ayrılık rüzgarıdır

Gözlerinde gizli acı gerçeğim
Sevmiyorsun beni sevmeyeceksin
Kökünden kurumuş sevda çiçeğim
Sevmiyorsun beni sevmeyeceksin

Suskunluğun dağlarını aşamam

Simitçilerin karnelerindeki sıfırlarına benzer
Baştacı ettikleri
Ve zabıtalardan kaçırdıkları
Bayat simitleri

Kaybolmuş kalabalıkların

Sımsıkı sarıl İstanbul'a Alev,
Her bir ağacına Aşiyan'ın, Boğaziçi'ni selamlayan...
Savaştan dönmeyen kocasından umut kesen bir kadının
İpek saçlı oğluna son kez sarılması gibi!
Sever miyim İstanbul'u da ne demek, seversin tabii...
Cimrilerin mücevherlerini sevmesi gibi...

Kaybolmuşum tenha kalabalıkta
Yaşarım sılamda gurbeti sensiz
Hiç kimsem yok koca sonsuz varlıkta
Neylesin şu gönlüm sohbeti sensiz

O güneş yüzünü hep övüp durdum

Bahar değil savaş vakti sanki
Allak bullak yer gök kıyamete sulanmış
Sensiz bahar oldu mu böyle olur işte
Sönmeyen bir kıpkızıl bombadır
Tepeden tırnağa çiçek açmış her erik ağacı
Gölgesinde uyumak mümkün mü artık