Yağmur ve Yol Şiiri - Ömer Albayrak 2

Yağmur, şehrin bütün seslerini susturmuştu.
Otogarın kalabalığında herkes bir yere yetismeye çalışıyordu;
ben ise yalnızca sana...

Elimde küçük bir bavul,
yüreğimde yıllardır taşıdığım kocaman bir hasret vardı.
Otobüs geceyi ağır ağır yararken,
camdan süzülen damlaları izledim.
Her damla, sana söylemeye cesaret edemediğim bir cümleydi sanki.
İnsan, bir ismi bu kadar çok düşününce
kalbi göğsüne sığmıyormuş.

Ne uyuyabildim,
ne de gözlerimi kapatabildim.
Korkuyordum...
Ya seni düşünmeden geçen bir an olursa diye. Çünkü seni sevmek,
nefes almak gibi olmuştu bende;
farkında olmadan sürdürdüğüm,
Vazgectigimde yaşayamayacağım bir şey.

Dışarıda yollar uzuyordu,
içimde bekleyiş...
Hayalini kurdum.
Beni görünce gülüşünü...
Belki adımı söyleyişini,
belki de hiçbir şey demeden gözlerime bakışını.

Bazı hayaller, gerçek olmaktan çok, insanı ayakta tutmak için varmış meğer.
Sabah, yağmur dinmişti.
Ben de indim...
Şehir aynı şehirdi,
gökyüzü aynı gökyüzü.
Bir tek beklediğim mucize orada değildi.

O an anladım...
İnsan yüzlerce kilometreyi aşabiliyor da,
iki kalbin arasındaki mesafeyi aşamıyor.

Kimse ağlamadı.
Kimse bir şey söylemedi.
Acının en derini,
En sessiz olanıymış.
Kalabalığın içinde yürürken,
eksilen sadece umut değildi;
sanki yıllardır içimde yaşayan bir mevsim de usulca çekip gitmişti.

Şehir sen kokuyordu.
Rüzgâr, saçlarına dokunmuş gibi geçiyordu yuzüme dokunup.
her sokak adını fısıldıyordu bana.
Yavaş yürüdüm.
Belki aynı kaldırım taşlarina sen de basmışsındır diye.
Belki birazdan bir köşe başından çıkarsın diye.
İnsan gerçek olmayacağını bildiği bir ihtimali
yine de kalbinden atamıyor.

Saatler geçti...
Çay söyledim, soğudu. Bir bankta oturdum, gölgen bile uğramadı yanıma.
Kalabalık çoğaldı,
yüzler değişti,
ama hiçbir yüz aradığım yüz olmadı.
Güneş yavaşça çekildi gökyüzünden.
O an anladım;
bugün de adını içimden söylemekten başka hiçbir şey olmayacaktı.
Sana getirdiğim bütün cümleler,
cebimde buruşturulmuş bir mektup gibi sessizce eskidi.

Akşam oldu otogara yürüdüm.
Dönüş biletim, gelirken taşıdığımdan daha ağırdı.
Çünkü umut, gerçekleşmeyince insanın elinde değil, yüreğinde yük oluyormuş.
Otobüs yine geceyi yarıyordu.
Bu kez camdaki yağmur değil,
gözlerimde biriken sessizlik eşlik ediyordu bana.

Yaşadığın şehre gidip sani gorememek
İste bu bir yıkım...