Ya Sev Taa Am İçten Şiiri - Mustafa Alp

ya sev taa am içten
kapıyı vurup çıkarken ardına bakıyorsan hala, gitmemişsindir.

bir adımı benden yana,
bir adımı yalnızlığına atıyorsan,
gelmemişsindir.

aşk dediğin iki şehir arasındaki yol değil,
aynı yaraya iki kişinin sessizce eğilmesidir.

ben ömrümce şunu gördüm.

en çok vedalar öldürmez insanı,
yarım kalan gelişler öldürür.

bir ses bırakırlar odada,
bir koku,
bir fincanın dudağında kalmış sıcaklık.

sonra giderler.

ne gittim derler,
ne kaldım.

insan da öyle zamanlarda
kendi kalbinin kapısında bekçi olur.

onun için,

ya sev taa am içten.

bir ağacın toprağa güvendiği kadar,
bir çocuğun uykuya teslim olduğu kadar,
geceyi sabaha bağlayan ince ışık kadar.

korkuyorsan kork.
kırıldıysan kırıl.
ama eksiltme sevgiyi.

çünkü eksik bırakılan her şey
zamanla acıya dönüşüyor.

ve bazı insanlar terk edildikleri için değil,
bir türlü seçilmedikleri için yoruluyor.

olmayacaksa da bırak gitsin.

bir yağmur, yağdığını bilsin.
bir rüzgar, gittiğini bilsin.
bir insan da sevildiyse sevildiğini,
bitirdiyse bitirdiğini bilsin.

arada bırakılan hayatlar var.

ve ömür dediğin şey,
bir başkasının kararsızlığına emanet edilecek
kadar uzun değil.

✍️