Virgül Koysan Şiiri - Kasım Kobakçı

Virgül koysan itirazla yanaşır,
Cümleleri kökten uca hatalı.
İmla sorsan cahillikle sataşır,
Mânâ koptu, kara zihni kapalı.
*
Fuzuli'nin mısrasından habersiz,
Vurgu yutmuş, koca satır çaresiz,
Ünlem ölmüş, heceler hep kimsesiz,
Kağıt ağlar, kalem ucu yaralı.
*
Harfler küskün, araları pek ırak,
Okuyana ifadeler bir tuzak,
Duraklar silinmiş, efsane kurak,
Metin bitik, defter dışı karalı.
*
Kesme imi uçup gitmiş, yok ilaç,
Parantezler boynu bükük, hep muhtaç,
Tırnak içi bomboş, sanki dal ağaç,
Şahıs ahmak, sanat yolu tıkalı.
*
Üstadımız kasabada uyanık,
Gaflet ile harf ezenler bulanık,
Bütün alem bu eziyete tanık,
Akıl bitmiş, iradesi yamalı.
*
Ozandır seslenen, nida ne güzel,
Çengelli işaret ister bir bedel,
Üç benek peşinde koşan kör ecel,
Ciltler yasta, kapak altı boyalı.