Vicdanın Gölgesi Şiiri - Mustafa Alp

bak sevgilim,
bir ağaçtan başlar her şey.
bir nefes kadar sade,
bir çocuk kadar inatçı,
ve bir şiir kadar yaralıdır aslında dünya.

toprak susar bazen,
ama kökler konuşur derinden
duymazsın.
çünkü şehirlerin gürültüsü,
insanın vicdanını bastırır çoğu zaman.

bir orman düşün,
içinde kuşlar değil,
suskunluk ötüyor.
dallar kırılmış,
gökyüzü eksilmiş,
yeşil, hatıra gibi solmuş.

ey insan.
sen ki betonun gölgesinde büyüttün yalnızlığını,
bir ağacın gölgesini unuttun.
oysa gölge dediğin şey,
bir ağacın sana ettiği iyiliktir
karşılıksız.

hani çocukken
bir çam kozalağını cebine atardın ya
işte o cebinde büyüyen umuttu aslında.
şimdi cebinde anahtarlar var,
ama açtığın kapılar hep karanlık.

bir kibrit çöpüyle yakılan orman,
bin yılın sabrını küle çevirir.
ve sen hala bir şey olmaz dersin
olur be güzelim, olur.
toprak küser mesela,
yağmur gecikir,
kuşlar göç eder içimizden.

sevgilim,
ağaç dediğin biraz da insandır,
kesersen eksilirsin,
yakarsan yanarsın.

şimdi gel,
bir fidan dikelim suskunluğumuza
belki konuşur yeniden dünya.
belki bir çocuk,
gölgesinde şiir okur
adını bilmediğimiz bir ağacın.

ve biz,
bir yaprağın düşüşünde anlarız
hayatın ne kadar narin olduğunu.

unutma.
orman dediğin sadece ağaç değil,
bir milletin nefesi,
bir insanın vicdanıdır.

ve vicdanını kaybeden insan,
en büyük yangını
kendi içinde taşır.