Vicdan Terazisi Şiiri - Kasım Kobakçı

Gönül bir arzuhal sunar, yüce divana,
Sözler düğümlenmiş, hiç çıkmıyor meydana.
Hallerim perişan, her bir yerim ham ana,
Bu nasıl bir imtihan, bir asıl zamana.
*
İnsanın özüydü, o en değerli cevher,
Şimdi dış görünüş, olmuş pek te muteber.
Hakikat unutulmuş, yok mu iyi haber,
Herkes üç kuruşluk, olmuş hepten derbeder.
*
Sadakat bir yemindi, nice senelere,
Şimdi de menfaat olmuş, yoldaş dillere.
Güven bir limandı, o sığınan kalplere,
Artık yelken açılmış, sahte seferlere.
*
Vicdan terazisi, hangi elde bozuldu,
Adalet pınarı, ne sebeple kurudu.
Ne Şam’ın neşesi, ne Mısır’ın huzuru,
Bu gidişat elbet, ruhumuzu da yordu.