Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

sözde insan olarak gelmiş dünyaya,
Yalan sözle girer bin bir boyaya,
Seni gördüm ben ısındım ayıya,
Sözde insan buna derler fırıldak.

Ne fark eder erkek ile bayanı,

Bozuk düzen bozuk terazi tartı,
En yakın dostlarım dönüyor sırtı,
Ne kadar zorlaştı yaşamın şartı,
Düşman belli değil dost belli değil.

Para hükümdardır çiziyor rota,

Nefsi başa bela olmuş kin tutar,
Küle yatar hırçın kedi kül yutar,
Uğursuz baykuşlar başımda öter,
Bu dünyada dürüst insan kalmamış.

Güvendiğin insan sırttan bıçaklar,

Lanet olsun lanet şeytan haine,
Hırsız karga nispet yapar şahine,
Söz kanundur sen ne dersen de yine,
Dünya sanada kalmaz Allah büyüktür.

Hainlere kalmış meydan kavşaklar,

Bitmiyor dertlerim bitmiyor tasam,
Şaşırdım ben kimi bağrıma basam,
Yeter artık yeter gayrı ne desem,
Ne bu çile dünya senden sıkıldım.

En yakın dostlarım düşman olursa,

Ne güzel ovalar dağlar vadiler,
İnsan olan Yüce Allah'tan ne diler,
İnkâr eder kıymet bilmez adiler,
Dünyayı yaratan güzel yaratmış.

Cennet dünya hoştur güllük gülistan,

Eskiden taşırdın saman çuvalı,
Geldin köyden oldun Çayırovalı,
Afra tafra yapar şimdi havalı,
Olmaz böyle dur Şehriban dur hele.

Coşar taşar benzer bulanık nehire,

Dünya geniş salla gitsin küreği,
Yüce Allah Bu dünyanın direği,
Ben hiç ölmem diyen varsa yüreği,
Ölümü hiç kimse engelleyemez.

Hayat böyle bir gider bir gelirsin,

Kardeş değil cahil paslı tencere,
Beslemiş itini vurmuş zincire,
De be zalim bumu idi son çare,
Öz kardeş evlatı amcaya sövmez.

Hain zalim biz eskiden böylemi gördük,

Benim için ölsem bile ağlamaz,
Çıkarcı insanlar fayda sağlamaz,
Kim olursa olsun beni bağlamaz,
Öz kardeşlerimi sildim defterden.

Kardeş mirasına göz diken hayvan,