Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Uğrar isen nankörlerin köyüne,
Akıl almaz dünya keman yayına,
Gidersen zalimin huyu suyuna,
Bu Alemde senden iyisi olmaz.

Kimse sevmez seni doğru olursan,

Söz dinlemez çocuk çoluk torunlar,
Günden güne artar bitmez sorunlar,
Kâbus hayat umutsuzsa yarınlar,
Bu dünyaya neden geldim bilmemki.

Hiç kimseye yoktur kinim kibirim,

Hep kendini över aktan ak olur,
Durum belli söze ne gerek kalır,
Sıkışınca dar gününde yok olur,
Böyle de iki yüzlü insan olmaz ki.

Herkesden dost olmaz dostum demeyle,

Fakirlikden yoksulluktan arlanmam,
Dürüstlük gururum pekte zorlanmam,
Her parası olan adam değildir sanmam,
Gözüm gönlüm tokdur bu bana yeter.

Şükürdür bu günüme sanma naçarım,

Kimisi sürer sefa kmisi çeker cefa,
Görünen gerçekleri kaldırdı rafa,
Dünya tarihinde daha ilk defa,
Çaldı çarptı hırsız yine aklandı.

Suçsuz masum o insanlar gün sayar,

Bir an çocukluğa gitti düşerim,
Yalan dünya seni durmaz taşlarım,
Allah'ım sen affet günah mı işlerim,
Benide bir daha doğursan anam.

Baba unutulmaz o da baş tacı,

İnternet faceden sessiz geceden,
Nedir bimem garip halin nice eden,
Anladım halini tek bir heceden,
Çağla kardeş neden kendin üzdün sen.

Dünya fani sür eşeği bozkıra,

Gel kendine gel sen kendini yorma,
Bir sözün üstünde bin defa durma,
Anlamaz hal hatırdan soruda sorma,
Cahile nasihat versende boşa.

Cahildir kabadır hemde çok bilmiş,

Sabır sabır nereye kadar sabret,
Ettin beni bu aleme maskara ibret,
Sonunda dünyadan çektirdin nefret,
Bütün çektiklerim senin yüzünden.

Ben kaçtıkça sen hep geldin üstüme,

Ölde ölür karısının uğruna,
İt ile kopuğu basar bağrına,
Bu sözlerim ister gitsin ağrına,
Görsen bu yalaka başka yalaka.

Sesiz sakin kıraç dağın porsuğu,