Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Öyle insan varki öküzden öküz,
Öküzlere öküz demeye dilim varmıyor.
Sanki dersin gerçek öküzle ikiz,
Öküzlere öküz demeye dilim varmıyor.

Yaşarken görünen gerçekler ayan,

Dostum dedim seni bağrıma bastım,
Bazen ne söylesen bile hep sustum,
İnan en son sözlerinden kan kustum,
Dostum sana dert yanmaya gerek yok.

Dostum senden hiç sırrımı saklamam,

Bülbül dilli hele bak şu katıra,
O günler tekpaştan kaldı hatıra,
Çözemem bir türlü benzer ne türe,
Sarhoş desem değil deli Yücelim.

Yoktur onun aklı ile arası,

Şu dünyada şunu bildim öğrendim,
Doğruya dürüstte değer verilmez.
Yaşarken yaşayan görenim kendim,
Doğruya dürüstte değer verilmez.

Doğru insan kovulurmuş dokuz köyden,

Sadece deliyemi denirmiş deli,
Bazende akıllı şaşırır yolu,
Benimde etrafım deliyle dolu,
Anladımki; delininnde delisi varmış.

Anlaşıldı bir terslik var işimde,

Haz almam dünyadan ne bu yorgunluk,
İki yüzlü insanda dostluk bir günlük,
İz bırakır akıllarda durgunluk,
Dost görünür sonra satar dangalak.

Öküzde olsa zorla çekmez düveni,

Dostum,canım dedim bastım bağrıma,
Yaraladı beni gitti ağrıma,
Yapayalnız kaldım elim böğrüme,
Beni yaralayan dostun kurşunu.

Ters düş çıkarına yüzüne bakmaz,

Ne yapsın vede neylesin,
Dostu olmayan adam.
Derdini kime söylesin,
Dostu olmayan adam.

Gelen olmaz garip kalır,

Yıllar yılı uğraşırım bir hayli,
Akıl almaz bizim dostlar uzaylı,
Kendini beğenenlerden acayip huylu,
Bu aralar dosta giden yol bozuk.

İş değişir araya çıkar girince,

Bilmemki iyi gün bilmemki darsa,
İnsan isen biraz mantığın varsa,
Şaşırırım dar günümde dost halim sorsa,
Dar günde belli olur dost ile düşman.

Eller güler oynar sende bakarsın,