Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Nasıl mantık idi nasıl akıldı,
Akıl almaz bir acayip şekildi,
Arkasından nice ağıt yakıldı,
Uçtu gitti bizim tekersiz uçak.

Derim böylelere kafadan hasta

Sanki bu dünyaya baki kalacak,
Arasanda bulunmaz kıymet bilecek,
Fırsatımı bulsa canımı alacak,
Zalim bu dünyayı bana çok gördü.

Hep kendine yontar goril yavrusu,

Sana bu güzelliği veren Mevladır,
Aşkın yakar yürğimi dağlatır,
Çaresizce elim kolum bağlatır,
Yeter artık hal perişan gel gayri.

Sensiz dünya benim güneşim söner,

Kalbimdeki aşk beni ona çekiyor,
Elden bir şey gelmez çok hoş bakıyor,
Aşkığın ateşi beni yakıyor,
Ben senin uğruna ölürüm canım.

Yenik düşmüş aşka sessiz ve sakin,

Ana doğurduysa baba olmak neye,
Azgın çocuğuna vermez terbiye,
Sever okşar derki bal kurabiye,
Şımarık şempaze balkon kızları.

Küçüğü tanımaz büyüğü saymaz,

Yok elde avuçta dardır kafesi,
İs tutmuş tencere kırık tavası,
Sosyete kılıklı zengin havası,
Kendisini birşey sanar çapulcu.

Bencillik üstünde kendin beğenen,

Arasan bulunmaz eski insanlar,
Azgın nesil dost olmaktan ne anlar,
Düşünmez kimseyi kendini yanlar,
Hainlere diyeceğim bu kadar.

Dönmüş gözü düşmüş nefsin peşine,

Her olur olmazla olmaz merhabam,
Dost kim düşmanın kim tanı der babam,
Arasamda boşa gider hep çabam,
Doğru insan bulamadım bulamam.

Baykuş düner bülbül öten bağlara,

Öyle insan varki öküzden öküz,
Öküzlere öküz demeye dilim varmıyor.
Sanki dersin gerçek öküzle ikiz,
Öküzlere öküz demeye dilim varmıyor.

Yaşarken görünen gerçekler ayan,

Dostum dedim seni bağrıma bastım,
Bazen ne söylesen bile hep sustum,
İnan en son sözlerinden kan kustum,
Dostum sana dert yanmaya gerek yok.

Dostum senden hiç sırrımı saklamam,