Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

En güzeli insan olmak çok hoştur,
Hain olan insan yırtıcı kuştur,
Bir öküze ne söylesende boştur,
Katı insan kaba dayıdan bıktım.

İnsan bedeninde tılki kılıklı,

Ayrılıkla ölümden çok acıdır,
Bekleyenler eş dost ana bacıdır,
Çile Haktan deme nedir necidir,
Sabret dostum sabret bir gün gelirim.

Alllah beni muhtaç etmez hesada,

Dünya gemi kimi biner kimi iner,
Zalimlerde fırsat olsa tersine döner,
İnsanlarda İnsanı ayırmak hüner,
Sadece İnsanları ölüm ayırmaz.

Can çıkar bedeni topraklar yutar,

Şaşırma eğerki kurursa çeşmen,
Eyvah deyip sonra olursun pişman,
Dost dediğin insan belkide düşman,
İçten hesad olur rezil insanlar.

Çok egoist çok akıldan fukara,

Derbeder halime kimler bakacak,
Bu gidişle dertler canım yakacak,
Ruhum bedenimden çıktı çıkacak,
Zalim Dünya sende ruhum sıkıldı.

Ne etsem ne yapsam gücüm yetmiyor,

Maksatın kendine dedirtmek ağa,
Sen ayı cinsisin geri dön dağa,
Çıktığı kabuğu beğenmez kör kablumbağa,
Sen işte böylesin paracan Ağa.

Git kafanı vur duvarda geber,

Dostluk biter şeytan girer,
Bende derim neye yarar,
Hainler saltanat sürer,
Paranın olduğu yerde.

Yola gelmez kaba katı,

Bu Memleket garibanlar diyarı
Kaçtı tadı tuzu kaçtı ayarı,
Ben bilirim Dünya denen bu yeri,
Parası olanın kölesi Dünya.

Malı mülkü para pulu olanlar,

Vatan bizim diye yanıp tütenler,
meydanlarda bol keseden atanlar,
Dönmek yok diyerek atıp tutanlar,
Boş kaldı meydanlar nerdeler hani.

Bıkmış usanmışız ümik sıkandan,

Yok bizde hükümdar para,
İşte bundan düştük dara,
Ölüm yoklar ara ara,
Can çırpınır ten ne yapsın.

Ağa elinde olduk maşa,