Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Her insan olgunlaşıp özünde pişmez,
Köylü köyünden geçer huylu huyundan geçmez,
Yedisinde aynı olan yetmişinde değişmez,
Altın semeride olsa eşek yine eşektir.

Hain başka bir şey bilmez çıkardan,

Geçim telaş ile uğraşmak çok zor,
Kimseye güvenme yarı yolda kor,
Ben bilirim dostum gelde bana sor,
Varsa dayın Ankarada iş biter.

Asgari ücretin sonu bumudur,

Dost dediğin başa belalar açar,
Eğerki bir gün kalırsan naçar,
Canım dediklerin bırakıp kaçar,
Arasanda dar gün dostu bulunmaz.

Var ise elinde çok olur itin,

Diyorsun katile İlahtır İlah,
Adam yanmaz öldürülmez be salak,
Okusada bir şey bilmez dangalak,
Anlatsanda yobaz yine anlamaz.

Yobaz insan kıymetinden ne anlar

Şeytanın şerri kendinde saklı,
Ne var ne yok alır götürür aklı,
Tek bildiğim şeytan iki ayaklı,
Arada bir gelir gider kör şeytan.

Yürekten bağlı ol İmana Dine,

Vardır yatı katı sarayları hanları,
Çok bilmiş beş para etmez kanları,
Demekki o kadar tatlı canları,
Fakir zaten ölmüş zengin yaşasın.

Taş bu Dünyanın tekerine pendine,

Gel sen bana kaşı gözü edalım,
İstersen seni iste ölüme gidelim,
Üç günlüktür dünya bayram edelim,
Sen meleksin masum masum gül bana.

Her günümüz aydın olsun yarına,

Belki ananda olabilir belki babanda,
Kardeşinde olsa kör camış,manda,
Ne söylesen fayda etmez çabanda,
Sakın aç gözlüye fırsat vermeyin.

Aslında belaya kendi kaşınır,

Bence iyi insan gayet,
Yok benden yana şikayet,
Mecbur hayat tutar niyet,
Erdi erdi bizim erdi.
Sana akılı kim verdi.

Dünya akıl almaz geniş bir saha,
Çoktur zalim zorba ne olsun daha,
Bazı insanlardan yırtarım yaka,
El üstünde gezer oldu dürzüler.

İki yüzlü dürzü güler yüzüne,