Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Tilki karga ortak itin leşine,
Aç gözlüler düşmüş nefsin peşine,
Karışırlar Yüce Allah'ın işine,
Hep reziller sahiplenmiş Dünyayı.

Birileri usanmaz haram yiyerek,

Önden gider şer kapısını açar,
Hiç bakmaz haline naçardan naçar,
Seni satar yarı yolda bırakıp kaçar,
Böyle şerefsizi ilk defa gördüm.

Sohpete ve söze düzene uymaz,

İncedir zariftir İnsanın kalbinin köşkü,
Var ise içinde Şüpheyle kuşku,
Mecnunun Leylaya yandığı aşkı,
Aşk yanar kalbinde közden ibaret.

Düşünki herşeyin ilacı sabır,

Veresiye alıp peşin satılmaz,
Sözlerine çocukta olsa katılmaz,
Meydanlarda boş boş nara atılmaz,
Çoktur böyle huysuz dili uzunlar.

Gerçek İnsan kini örnek alırmı,

İyiliği suistimal edendir nankör,
Neden durduk yere başa çorap ör,
Helede damarına basta öyle gör,
Dünyada insanın iyisi olmaz.

Eşim dersin dostum dersin yanlarsın,

Nefret ettim böyle hayat kursuna,
Aç gözlüler yenik düşmüş hırsına,
Bazende bu Dünya döner tersine,
Zalimlerdir saltanatı sürenler.

Hainin hesatın kuyruğu uzar,

Çeker tarafına nefsine yontar,
Arama zalimde terazi kantar,
Hep bana diyerek kendine tartar,
Kardeşinde olsa zalim zalimdir.

Hain kendi ateşine boğulsun,

İçen insan dinlemiyor amanı,
Çekme içerine kara dumanı,
Ölümle son bulur hayat romanı,
Zamansız ölüme yoldur sigara.

Sevgiliden beter olursun aşık,

Nedense durgun akar oldu çoşkun sel,
Aramıza giren rüzgâr ile yel,
Bir zaman dost idik şimdi olduk el,
Hani dostum sen dostunu satmazdın.

Seni nefis hırsı bir telaş sarmış,

Ağrı dil yarası söyler hokkabaz,
Bakar eşin dostun hep yobaz yobaz,
Tok olanlar aç halinden anlamaz,
Yoksa paran pulun hayat toz duman.

Eşin dostun sever seni parayla,