Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Kalmazmış çıkarmış mazlumun ahı,
Tahtından indirir her Padişahı,
Sen kendini nerde görürsün yahu,
Bir gün o Makamın dar gelir sana.

Ahlaksız İmansız kafadan hasta,

Senide benide doğuran ana,
İmkanı yok ölüm haktır her cana,
İster inan ister inanma bana,
Bir gün gelen bir gün gider dünyadan.

Ölüm haktır fazla takma kafana,

Aç gözlüdür doymaz nefsin esiri,
Hoş görünür kimse yok der kusuru,
Sessiz sakin havlamadan ısırı,
Pitpul tipli bizim köyün köpeği.

İlk defa rast geldim böyle kavata,

Kendin sanar el malını kıskanır,
Koşar şer yolunda tanımaz sınır,
Hasiyetsiz kendisini ne sanır,
Gördüm ama böyle süzme görmedim.

Yalan yanlış yolda ömür çürüten,

Olsa nolur yatın olsada katın,
Dünyada her şeyi alsanda satın,
İster istemez kaçar rahatın,
Öylede boş böylede boş bu Dünya.

Her İnsan zenginlik hayali kurar,

Herkese açık bana dumanlı dağlar,
Eşsiz dostsuz dünya bana ne sağlar,
Elim ayağım titrer içim kan ağlar,
Bu gün bana dokunanı yakarım.

Daldım derinlere baktım geriye,

İnsanı ayırırsın adam seçersin,
Haksıza haklı der yemin içersin,
Sırat köprüsünden nasıl geçersin,
Bu Dünyanın öbür Dünyası varsa.

Bu Dünyadan başka Dünya var dersin,

Üç günlük dünyada vermişiz mola,
Aklım almaz kader gözün kör ola,
Gelmiş geçmişlerle çıkarız yola,
Bu Dünyanın gerçekleri nerede.

Gelen geldi giden gitti kalanlar,

İster canını sık isterse tüken,
Yüne ben olurum boynumu büken,
Dostların gözünde olmuşum diken,
Bu Dünyada isteyenim yok benim.

Suistimal nedense olur iyi niyetim,

Nedense durgun akar oldu çoşkun sel,
Aramıza giren rüzgâr ile yel,
Bir zaman dost idik şimdi olduk el,
Hani dostum sen dostunu satmazdın.

Seni nefis hırsı bir telaş sarmış,