Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Kısıldım,büzüldüm sığmadım sana,
Hiç şasnsım olmadı kaderden yana,
Beden çile çeker yazık bu cana,
Aç gözünü bak sen kör müsün dünya.

Yoktur saltanatım,sosyal hayatım,

Acı poyraz eser çatmanın dere,
Tüter gözlerimde bizim kördere,
Üzülürüm köyden gelen habere,
Güzel baba yurdum viranmı olmuş.

Vardır bizde bir kaçtane ağalar,

Özenti kendinde ağalık süsü,
Ne izanı vardır nede törpüsü,
Sence ne yapmalı böyle bir pisi,
Zalimdir zorbadır köyün dayısı.

Gerek yoktur ite zorbadan, zorba,

Ne yapsam neylesem yoz oğlu yoza,
Atmış gam,kasaveti sanki boş koza,
Gerçeklerle ayan gelemez yüze,
Gitmez yaya dolmuşa biner kudurgun.

Ondan bundan yanlış alır öğüdü,

Hoş koku tomurcuk çiçekli bağlar,
Fırtına rüzgarlı püsküllü dağlar,
Görseydi halimi tek anam ağlar,
Öksüzüm ben bundan dar dünya.

Haykırsamda avaz avaz bağırsam,

Şu yalan dünyada unut hasedi,
Allah verir insanlara muradı,
Fanidir dünyanın unutma adı,
Anlayıpta bunu bilse kör cahil.

Aç gözünü girme şetan koluna,

En sonunda şair oldu kulaktan,
Anlaşılmaz durum tıkandı yoktan,
Bilmem bedduadan bilmemki haktan,
Duymazsın sesleri sağırsın kulak.

Günde üç kez damlatırım damlayı,

Yirminci yüz yılda hele bu çağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.
Kentin ortasında sanmaki dağda,
Nedendir bilmem ki kula kul olduk.

Hep sözlerim dürütlüğe tarifim,
Ben böyleyim akıl almaz herifim,
Aç kalsamda dürüstlüktür şerefim,
Veren Allah dostum kula kul olma.

Akıl almaz yalakalar, yaftalar,

Metin kardeş benden sana nasihat,
Sense Kütahya'lı, ben ise Tokat,
İnsan insan olsun fark etmez fakat,
İnsan önce dürüst olmalı Metin.

Binmiş hayal gemisinin sırtına,