Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Al başına çal diyorum mal mülkü,
İnsanlıktan başka hepsi boş bilki,
Akıllanmaz iki ayaklı tilki,
Dünya zalim insan boşa uğraşır.

Zor hayattır kimse bilmez yokluğu,

Kaş yapayım derken çıkarma gözü,
Önceden söyleme sonraki sözü,
Kendinde bulursun utanmaz yüzü,
Kalp kırma boş dünya boş uğraşma.

Yalan dünya dosta,evlada yandım,
Ne bilem ki bende adamdır sandım,
Bende şu dünyada şuna inandım,
Kıymet bilmez kimse boşdan boş imiş.

Geçmiş dünya tarhanayı, çorbayı,

Kurtulamaz boran kıştan tipiden,
Farkı kalmaz çürük dökük yapıdan,
Herkes gelir geçer dost bu kapıdan,
Seni sana köle eder yaşlılık.

Sefil bedenine garip canına,

On iki Haziran iki bin on bir,
Baktım sonuçlara saat yirmi bir,
Bir türlü üstümüzden gitmedi kanbur,
Sitrese hüzüne yol aldık bugün.

Güneş doğdu Ak Parti'nin üstüne,

Bu dünya başını almış yürümüş,
Herkesin gözünü para bürümüş,
İnsan olmak bu kadarmı zor imiş,
Ehli kamil doğru insan bulunmaz.

Başkasını değil kendini akla,

Alem yapmak harem kurmak saltanat,
Bizde içki içmek belliki sanat,
Sarhoş olur uçar hayelci kanat,
İçince kendinden geçer hortumlu.

Durmaz içer sonra ayılmaz baygın,

Kaderi gülmemiş kendi gülmemiş,
Kalbinden hüzünlü kimse bilmemiş,
Asi diye eşi dostu kalmamış,
Hep kendini mutlu kılmış hırçın kız.

Hak verdim ben bayan Serhan Hanıma,

Hatırlatır bir zamanlar köyleri,
Yola döker demlik dibi çayları,
Unut gayrı Gülizar sen bu huyları,
Söz dinlemez bizim hurdacı Gülizar.

Sabit fikir hemde inadı inad,

Güvenlik güvenin bitmiş güveni,
Olmuş kaderinin boyun eğeni,
Öküz haylaz diyor çekmez düveni,
İçinden isyankar kul olmuş güven.

Dokuz yüzden altı yüze düşmüş maaşı,