Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Düşünürüm hep kendime sorarım,
Bu dünyada ehli insan ararım,
Nerde hani yoktur kendim yorarım,
Çok her yerde nokta nokta çocuğu.

İnsanlar acayib şeytandan beter,

Çeker çeker bitmez çileler gölge,
Yaşamak çok güzel geçilmez dalga,
Kader alın yazı değişmez belge,
Az da olsa ölüm koyar son nokta.

Çırpınırsın saran olmaz yaranı,

Kapıldım dünyanın intizarına,
Bilinmez ki ne olurum yarına,
İsyankârlık fayda etmez soruna,
Bilmem böyle nere gider bitginlik.

Yeşermedim kökenimden kurudum,

Mecnunu Leylaya götüren aşkı,
Aradım da bulamadım bir türlü,
Yıkık,viran oldu kabimin köşkü,
Bilmem neden gülemedim bir türlü.

Kirpikler perişan,gözler kan,çanak,

Al başına çal diyorum mal mülkü,
İnsanlıktan başka hepsi boş bilki,
Akıllanmaz iki ayaklı tilki,
Dünya zalim insan boşa uğraşır.

Zor hayattır kimse bilmez yokluğu,

Kaş yapayım derken çıkarma gözü,
Önceden söyleme sonraki sözü,
Kendinde bulursun utanmaz yüzü,
Kalp kırma boş dünya boş uğraşma.

Yalan dünya dosta,evlada yandım,
Ne bilem ki bende adamdır sandım,
Bende şu dünyada şuna inandım,
Kıymet bilmez kimse boşdan boş imiş.

Geçmiş dünya tarhanayı, çorbayı,

Gitti Muhammetim gitti Metinim,
Yanar şimdi sönmez tüter tütünüm,
Onlar idi benim kalpte bütünüm,
Meydan sana kaldı kör Bolu Beyi.

Hiç gülmedin gariplerin yüzüne,

Deli dolu birazcıkta şen şakrak,
Bitmez Keziban'da bitmezki merak,
Derim be Keziban telaşı bırak,
Tipi boran kıştan kıştır Keziban.

İşe koyulunca hadi ha hadi,

Şu yalan dünyaya oldum aşikar,
Ne deyim ki kaderimin gözü kör,
Şükrettim, etmedim isyanlı küfür,
Ne mutluki yaradana borçluyum.

Bana taş atana gülleri saçtım,