Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Adem ile Elif iki sevgili,
Elifse ademin tomurcuk gülü,
Elif bir gül dalı Adem bülbülü,
Adem diyor sensiz olmaz Elifim.

Eliftir ademin gönlünde ışık,

İsmi Erdal Özer memleket Bartın,
Dilerim ki yere gelmesin sırtın,
Belli kalbin temiz dostluktur dürtün,
Kötüler kıymetini bilmez Erdalım.

Erdalım Akbankta güvenlik şefi,

Tokat ilimizin Turhalı kaza,
Üzüme kiraza doyulmaz vaza,
Terk edipde geldik aşk olsun bize,
Kendi kendimize sormalı ERDEM.

Zilenin pekmezi Tokat yaprağı,

Bir düşündüm bin of çektim içimden,
Bıktım çilelerden bıktım geçimden,
Zalim kader ne istedin saçımdan,
Saçlarıma aklar düştü neyleyim.

Bitmez oldu türlü türlü kasevet,

Bir beni bilirdim bir daha varmış,
O da benim gibi garip Mahsuni,
Çileli zindandır dünyası darmış,
O da bizim köylü garip Mahsuni.

İnsan değil insan dürzü sınıflı,
Yanar döner bukalemun kılıflı,
Kurumuş vicdanlar kalpleri küflü,
Genellikle iş yerinde çok olur.

Görer kendisini dalın başında,

Kalem ağlar şair ağlar söz ağlar,
İsyankarım hınçlanınca göz ağlar,
Cenneti andırır yeşeren dağlar,
Şiir oldu gecem ile gündüzüm.

Bekliyoruım öfkem nasıl bitecek,

Ölen ölür kalan kalır neyime,
Geride hatıra kalandır foto.
Övmekle yazmakla bitmez kelime,
Hasretle özlemi silendir foto.

İstersen sen oku üniversite,
Yine muhtaç olur bir, iki ite,
Unut dünü derim yarından öte,
Muhtaç eder fırsatçılık okulu.

Her gittiğim yerde çapulcu dolu,

Eller bayram eder sazlı ve sözlü,
Garipse düşünür utangaç yüzlü,
İçinde dertleri sıralı gizli,
Kimselere geçmez sözü garibin.

Yok yatı yok katı yoktur araba,