Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

İnsan bedeninden dağın odunu,
Düşünce tavırdan aldı adını,
Bazenden kaçrır işin tadını,
Adam olmaz senci benci ağası.

Babası, dedesi kendi almadı,

Asla yalancıya kulak asmadım,
Hıncım zorbalara karşı susmadım,
Gerçek dosttan selamımı kesmedim,
Hep böyleyim Kendim Bildim Bileli.

Aldanma yalancı kısmet verendir,

Hiç bir hata yapılmazki bilerek,
Suçunu örten çoktur yüze gülerek,
Cahille cahil olmaya ne gerek,
Ben dürüst insanı kalpte ararım.

Mındar değil mide bulandırır sinekler,

Beni yer bitirir içimde zarim,
Halden bilmez benim divane yarim,
Bir an benim benden olmaz haberim,
Eder kendisine kul Kara sevda.

Sırma saçı benek benek gözleri,

Dere tepe iki dağın arası,
Merak ediyorsan eğer neresi,
Canım tokatıma yakın burası,
Eser burcu burcu kokun Amasya.

Kızılca akyazı bağ bahçe içi,

Karanlık dünyanın aydınlık yolu,
Ben beni bileli okuldan geçer.
Zenginin fakire uzanan kolu,
Ben beni bileli okuldan geçer.

Eğri gider doğru gitmez,
Sevmez seni beş para etmez,
Adamı mal mülk adam etmez,
Paskal Ali paskal Ali.

Her zaman nefsine yondun,

Güvenim kalmadı en yakın dosta,
Her tarafım dolu kafadan hasta,
Şer yolunda şer işte ustadır usta,
Alçaldıkça alçalıyor Alçaklar.

İnadım inat der çamura yatar,

İnsan bu kadarda olamaz arsız,
Şerefsizde hüner çoktur sınırsız,
Ayakkabıyı aldı götürdü hırsız,
Aman dikkat Apartmanda hırsız var.

Nasıl bir mantıkdır nasıl akıldı,

Silah adam vurmaz aptala malüm,
Umurumda değil eceldir ölüm,
Çıkarcı insanda bulunmaz ilim,
Asil bizi vuran silah paradır.

Bir yanda zenginler bir yanda fakir,