Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Asla yalancıya kulak asmadım,
Hıncım zorbalara karşı susmadım,
Gerçek dosttan selamımı kesmedim,
Hep böyleyim Kendim Bildim Bileli.

Aldanma yalancı kısmet verendir,

Hiç bir hata yapılmazki bilerek,
Suçunu örten çoktur yüze gülerek,
Cahille cahil olmaya ne gerek,
Ben dürüst insanı kalpte ararım.

Mındar değil mide bulandırır sinekler,

Beni yer bitirir içimde zarim,
Halden bilmez benim divane yarim,
Bir an benim benden olmaz haberim,
Eder kendisine kul Kara sevda.

Sırma saçı benek benek gözleri,

İnsan bedeninden dağın odunu,
Düşünce tavırdan aldı adını,
Bazenden kaçrır işin tadını,
Adam olmaz senci benci ağası.

Babası, dedesi kendi almadı,

Dere tepe iki dağın arası,
Merak ediyorsan eğer neresi,
Canım tokatıma yakın burası,
Eser burcu burcu kokun Amasya.

Kızılca akyazı bağ bahçe içi,

Karanlık dünyanın aydınlık yolu,
Ben beni bileli okuldan geçer.
Zenginin fakire uzanan kolu,
Ben beni bileli okuldan geçer.

Eğri gider doğru gitmez,
Sevmez seni beş para etmez,
Adamı mal mülk adam etmez,
Paskal Ali paskal Ali.

Her zaman nefsine yondun,

Derin Devlet denen güçte,
Din İman yok yakan piçte,
Bin dokuz yüz doksan üçte,
Cayır cayır yandı Sivas.

Yiğitler gitti omuzda,

Haktan izin olmayınca kim ölür
Herkes bilmez bunu bilenler bilir,
Varmı çare deki elden ne gelir,
Can çıkmıyor beden çile çekiyor.

Bazen seçemezsin akla karayı,

Benden alır sana satar yaranır,
Kendi gibi kişilerce aranır,
Yalanların gölgesinde barınır,
Dedikodu laf taşıyan çakal çok.

Gerçek insan gidip çöpe yaslanmaz,