Veli Akca Şiirleri - Şair Veli Akca

İNSANIM BEŞERİM

Özüm topraktır rengim buğday teni
Varlığımın vardır elbet nedeni
Hakka borçluyum ruhu bedeni
Yüce Allah böyle yaratmış beni

İNSANLIKTAN ÇIKTIĞIN ZAMAN

Çöllerde fırtınaya tutulan sen
Kor ateşler içine atılan sen
Köle pazarlarında satılan sen
İnsan, insanlıktan çıktığı zaman

Bahar geldi İstanbul' a
Bu yıl bir başka açtı çiçekler.
Ellerin elime değdi,
Gül tebessüm etti,
Diken başını öne eğdi.
Bahar geldi İstanbul' a.

İŞTE HAYAT

Gün doğar ve hayat yeniden başlar
Güneşlenir kaldırımdaki taşlar
Canlanır sokak, inişler... yokuşlar
Seher vakti rızık arayan kuşlar

İŞTE HİKAYEMİZ

Bereket yamuruydu
Üstümüze yağan
Bir gökkuşağıydı hayat
Güneşle doğan

İSTEMEM YETER

İstemem köşkü, sarayı
Bilirim akı karayı
Övmeyin bana orayı
Bana kendi evim yeter

İYİ Kİ VARSIN

Gel ey mutlu yarınlar
Ümitlerim yeşersin
Gönül bağımda bir sevda
Önüne kırmızı halılar sersin

İYİLER KÜSTÜĞÜ ZAMAN

Gül dalında bülbüller ötmez olur
Aşklardan geriye hüzünler kalır
Bir derdinin yerini, bin dert alır
İyiler hayata küstüğü zaman

Bölünmüşüz, parçalanmışız,
Şucu, bucu, şuizm, buizm
Yok mu hiç ortak paydamız?
İnsanlığa hizmetimiz, faydamız.

K) ucağında büyüdün bir annenin
A) ltını temizleyen oydu, senin
D) ua eder, ninni söylerdi sana
I) sıtırdı seni, basıp bağrına
N) e çileler çekti, senin uğruna
A) nnen de bir kadın, sakın unutma