Vefasız Zaman Şiiri - Kasım Kobakçı

Boşa akıp gider bu vefasız zaman,
Dağları yıksa da şu fırtına yaman,
Cızlamı kırandan dilenmez hiç aman.
Kaçıp gidenlerde kapanmaz o yara,
Aydınlık günleri döner birden kara,
Düşerler sonunda kaçılmaz bir dara.
Korkuyla titreyen ömrünü mahveder,
Gönlünün içine dolar bitmez keder,
Sinsice sıvışıp uzaklara gider.
Ardında verilen bütün sözler yalan,
Yıkıntı içinde ağlar geri kalan.
*
Sorumluluk gören korkak hemen kaçar,
Yüreği küçüktür başına dert açar,
Gizlice sıvışıp kötülükler saçar.
Topraktan silinir yürüdüğü izi,
Yarı yolda koyar zorda kalan bizi,
Kanatır durmadan bedendeki dizi.
Sanır ki kaçanlar mutlaka yol bulur,
Gittiği yerlerde bin pişmanlık olur,
Kendi zehirini boğularak solur.
Kötülerin suyu bardağından taşar,
Cızlamı kıranlar sanma engel aşar.
*
Çıkmaz oldu artık o sahtekar sesin,
Yarıda kesildi o çirkin hevesin,
Daraldı göğsünde tükenen nefesin.
Kaçmakla bulunmaz yeryüzünde yeri,
Adım atsa bile dönemez hiç geri,
Boşuna akıtır alnındaki teri.
Gecenin üstüne karanlığı katar,
Dostunun sırrını bozuk pula satar,
Cızlamı kıranlar bataklığa batar.
Vicdanı sızlayıp için için yanar,
Kapanmaz yarası ölene dek kanar.
*
Cesaret edip de çıkamaz bir yola,
Şaşkınca bakınır hem sağa hem sola,
Kaçarken veremez hayatına mola.
Hüsranla yazılmış hikayenin sonu,
Vicdanı affetmez elbette ki bunu,
Karanlık gölgeler esir alır onu.
Etrafını sarar yıkılmaz bir duvar,
Bütün iyilikler kötülüğü savar,
Sinsice kaçanı bütün dünya kovar.
Cızlamı kıranda insanlık tez biter,
Yalnızlık ateşi ocağında tüter.