Vefasız Yar Şiiri - Kasım Kobakçı

Kalbin en derini, birden sökülür,
Sanki damla damla, yere dökülür,
Bir hüzün ki, ruha sicim bükülür,
Pınarı gönülde kurmak, olur mu.
*
Geçmişin gölgesi, peşini bulur,
Her hatıra gelip, vicdanı solur,
Pişmanlık ateşi, bir alev olur,
Bu yangında, suyla ırmak olur mu.
*
Yanaklar ıslanır, kirpikler donar,
İçindeki volkan, sessizce yanar,
Her damla, bir ömrü yeniden anar,
Sel olan yaşları, yormak olur mu.
*
Konuşmaz dillerin, kelamı yaştır,
Bazen, bir dosttan da öte yoldaştır,
Bu hâlin sebebi, bir kara kaştır,
Manayı sözlere sormak, olur mu.
*
Ayrılık zehrini, içenler bilir,
Hasretin yükünü, çekenler bilir,
Bu yola, gözyaşı dökenler bilir,
Gidenin ardına varmak, olur mu.
*
Geceler uzayıp, sabaha ermez,
Issız duvarlardan, bir yankı vermez,
Bu derdin dermanın, kimseler görmez,
Yastığı yorganı sermek, olur mu.
*
Sanma ki, her damla kederden akar,
Bazen ruhu yıkar, benliği yakar,
Temizlenmiş kalpten, sonsuza bakar,
İçteki kiri, hor görmek olur mu.
*
Kaderin yazdığı, bir çizgi midir,
Bu gönül, sevdanın ezgisi midir,
Yaşanan her o an, bir sezgi midir,
Alın yazısını kırmak, olur mu.
*
Vefasız bir yâre, bağlandı özüm,
Tükenmez bu çile, bulunmaz çözüm,
Dinmiyor pınarı, ağlıyor gözüm,
Sevileni gözden ırmak, olur mu.