Veda saydıkların Şiiri - Naile Öztürk

​Sen bu kelimeleri veda say,
Ben suskunluğumu son cümle yaparım.
Dudaklarımdan düşen her harf,
Eksiltirken seni içimden;
Ne tuhaf...
Gittikçe çoğalırsın derinlerde.
​Sen bunu bir bitiş bil,
Ben yarım kalan yanımı gecelere saklarım.
Bazı vedalar vardır;
Kapıyı çarpıp gitmez,
Sessizce oturur kalbin ortasına...
Adı konmamış bir sızı gibi.
​Ellerin yok artık ellerimde,
Ama izlerin hâlâ avuçlarımda.
Sanki hâlâ tutuyormuşum gibi seni,
Sanki her an dönecekmişsin gibi...
Oysa en çok,
Dönmeyecek olanları bekler insan.
​Sen kelimeleri bırak bana,
Ben onlardan koca bir yokluk kurayım.
Her hece uzaklaştırırken seni,
Her uzaklık,
Daha derin bir yakınlık olur içimde.
​Sen "veda" de geç,
Ben "belki"lerde soluklanırım.
Çünkü sevda dediğin tek kelimeyle bitmez;
Bazen en uzun hikâyeler,
Kısacık bir vedanın içine sığar.
​Ve şimdi...
Sen bu kelimeleri veda say,
Ben seni, gelmeyecek bir yarın gibi seveyim.
Bazı gidişler vardır,
Arkasında kapı bırakmaz;
İnsan kendi içine kapanır.
​Seni içimde bir odaya kilitledim,
Anahtarını bilerek unuttum.
Yokluğunu kolay sandın belki,
"Alışkanlık" dedin, geçer sandın...
Oysa yokluk;
İnsanın iliklerine işleyen bir gecedir.
​Sabahı olmayan,
Güneşi senden ibaret bir gece...
Adını anmam artık ama yankın sürer;
Duvara çarpıp geri dönen,
Eski bir şarkı gibi.
​Ne susturabiliyorum seni,
Ne de tam dinleyebiliyorum.
Senin "bitti" dediğin yerde,
Ben yeniden başlıyorum.
​Çünkü bazı aşklar zamana uymaz;
Ne erken gelirler,
Ne de vaktinde giderler.
Eğer bir gün yolun düşerse içime—
Ki düşmez, biliyorum—
Bulacağın şey yarım kalmış bir sevda değil,
Tamamlanmayı reddeden bir kalp olacak.
​Yine de...
Sen bunu son say,
Ben sonları sevmem.
Sen gittin diye sevmek bitmez;
Sadece yön değiştirir,
Kendine akar, kendi içinde kaybolur.
​Sen bu kelimeleri veda say...
Ben seni hâlâ,
Hiç vedalaşmamışız gibi yaşarım.