Sonra dedim ki,
Sen, çayımın hem demi hem şekerisin,
Şiirlerimin en anlamlı sözlerisin,
Gönlüme ne de güzel yakıştın,
Keyfimin kâhyası, ruhumun efendisisin,
Sen, içimi serinletip, yaz günü yağan kar tanesisin.
Sözün bittiği an bu olsa gerek,
Kelimeler aniden boğazımda düğümlendi,
Cümleler başlamadan bitti, aklım başımdan gitti,
Bir bardak su içeyim dedim, aklıma geldin,
Seni düşünmekten ekmekten aştan kesildim,
Başıma ağrılar girdi, hep böyle olur,
Karaköy iskelesinde,
Şimdi seninle olmak vardı,
Martılara ekmek atardık,
Batan güneşe, selam çakardık,
Dalgalanırken deniz,
Gözümüz dalar, uzaklara bakardık.
Artık bir şey yazılmaz bu satırlara,
Sen gittikten sonra…
Kalem bile yazmaz oldu bu satırlara.
Artık bir şey söylenmez bu gönüle
seni aradı gözlerim,
denizin dibine de baktım,
gökyüzünün içine de...
en ince ayrıntısına, kör noktasına kadar,
her bir şeyi bir bir gördüm de,
bir sen yoktun ortalarda...
Ben senin o güzel kalbini,
Gözlerinin ışıltısını,
Tatlı tatlı gülüşünü,
Rüzgârın saçlarını savuruşunu,
Tenini okşamasını sevdim,
Sevdim sevmesine de,
Sen ve ben, ikimiz...
Yollarımız farklı olsa da, zaman bize uymasa da,
Biz zamana uyduk, göz gördü, gönül sevdi,
Bir çırpıda kaynaştı ruhlarımız,
Sevgi yolunda el ele tutuşup, birleşince kalplerimiz,
İkimizi bir yaptı o içten dualarımız.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!