Varlığın Biti Hasekide Şiiri - Müslüm İnan

YOKLUĞUNLA YAŞARIM
Hasaki’nin havuzunda
suyun yüzü durgundu,
benim içim viraneydi.
Dört mevsim fırtına koptu,
bir ömür dinmedi.
Mızraba vurdukça telime,
derdimi söyler sazım.
Sevdiğimi toprağa verdim,
toprak sustu,
ben sustum;
içimde kaldı avazım.
Doktor teselli verdi
viran gönlüme:
“Her yaranın bir sızısı var.”
Benim yaram başka, doktor;
benim yaram
senin yokluğun kadar.
Yetmişe dayandı ömrüm,
keşkeler çoğaldı ardımda.
Meğer insan yaşlandıkça
geçmişi değil,
kaybettiklerini taşıyormuş sırtında.
Bilmezsin seni sensiz yaşadım;
saf bir sevdayla,
sabırla, sükûtla yandım.
Ne senden vazgeçtim,
ne kendimi bulabildim.
Şimdi razıyım kaderime.
Varlığım yokluğa alıştı.
Bir viranede fark etmez artık
neyim kaldı, neyim eksildi.
Bazı insanlar ölmez;
gider,
ama yokluğu kalır.
Ben de ölene kadar
senin yokluğunla yaşayacağım.
Şair Yazar Müslüm İnan
6 Eylül 2026