Dut Pekmezi Şiiri - Aykut Kınay

Açtım Yarım Kitabımı,
kelebekler yüzüme uçuştu;
kimi rengine takıldı, biri uçuşuna.
Kıymet vermedim önümde olana,
bana dünden kalan sığ göl içinde.

Bir balık yükseldi derinden, çok aç;
yuttu, kaç zaman kaldım bilmeden.
Kelebekler Vadisi’nde sırdaş oldum
tırtılın birkaç adım neşesine; ağlayan
dut pekmeziydim ben.

Sohbet pek koyu idi, kâğıttan kule;
sağımda dönen bir meçhul cüce.
Bağ olmuş gökkuşağına dev cüsseli,
içimde biri bana döner, çoğu bir rüya...
Kapaklandım yere birden.

Sola dönsem kule kazan kaldırmış,
az zaman sonra yağmur başladı.
Karıştı da koza balığa, ip dolandı;
dal kırıldı, takkem düştü,
ama elimde vakit var.