Vakit Üç, Var Mısın ? Şiiri - Fatma Soylu

Güneşin henüz uykusunda rüya gördüğü o vakit
‎Zamanın dikiş yerleri söküldüğünde gel yanıma.
‎Saat üçü vurduğunda, dünya henüz kirlenmemişken
‎Yıldızlar son bir veda busesini kondururken geceye
‎Sessizce arala ruhumun ağır perdelerini.
‎
‎Kır bu paslanmış ruhu yoran kilitleri
‎Hangi anahtar açar bilmem ama sen dokunsan yeter.
‎Kuşların kanatlarına emanet edelim yüklerimizi
‎Hafifleyelim gökyüzü kadar genişlesin içimiz..
‎
‎İmkansızlık dediğin korkakların uydurduğu bir masal
‎Çaresizlik, sadece biz sustuğumuzda büyüyen bir şey.
‎Gel...
‎yıkalım bu sahte krallıkları
‎Tuzaklardan arınmış bir patikada yürüyelim seninle.
‎Ben senin dünyana teslim olmaya dünden razıyım.
‎söyle o büyük adımı atmaya gücün var mı?
‎Elinin sıcaklığını koyar mısın buz tutmuş avuçlarıma?
‎Hadi kahramanım ol bu gece çek çıkar bizi bu çukurdan.
‎Yol uzun, gece derin, ama vuslat yakın..
‎Var mısın benimle yok olmaya, sonra yeniden doğmaya?
‎Söyle bana ey gönlümün sığınağı...
‎Kendi kıyametimizden sağ çıkıp
‎Aşkın cennetine yürümeye
‎Var mısın?
‎