Vahşet Şiiri - Kasım Kobakçı

Vahşet sana, bir sır fısıldıyor sanki,
Buz tutmuş inlerin duvarına, kazınmış gölgeler misali,
Kimsesiz dağ canavarının, dişli öfkesinin,
Bebeklerinin ferinden süzülen, ıssızlığın katliamı.
Sen, talihin avı!
*
Hayal etsene, bir karaltı beliriyor ve biz o bildik kışın,
O bildik ayazında, donarken kuytuda;
Parçalıyor bizi!
Çat çut çat diye, kopan kemiklerin peşinden,
Sızan canlarımız, akıyor toprağa...
Hayal etsene; o pençeyi atarken, duyduğu hazzı...
İşte o iştah, yok bizde...
Bizde yok, o vahşi ahenk.
*
Hayal etsene;
Sana hırladığım, her anın ardına gizlenerek,
Seni çalıların arasından, dikizlercesine süzdüğüm saniyelerin,
Dürtünün, alay edip sırıttığı,
Bizimse kanlı dişlerle, ne olacak sonumuz dediğimiz,
Fazlasını haykırmaya korktuğumuz, uluma seslerinden;
Yok saldırmaya kibrimizden takatimiz, iblise!