Vah Ulu Soya Şiiri - Kasım Kobakçı

Yollar uzarken,
Rüzgar tozarken,
Kalem yazarken,
Nazım sızarken...
*
Çölleri aşan,
Nehirde coşan,
Şehire koşan,
Kadehten taşan...
*
İndi ilk kelam,
Yunus'tan selam,
Yıkıldı meram,
Yendi hep haram.
*
Zalimdir soyan,
Gafletten uyan,
Kötüye doyan,
Haklıdan cayan!
*
Deşildi yara,
Vardık hep dara,
Tuttu bir sera,
İndik kenara.
*
Kötüyü yıksak,
Nurlara çıksak,
Yasağa bıksak,
Kalplere aksak...
*
Kazıldı kuyu,
Kurudu suyu,
Çirkindir huyu,
Beterdir soyu...
*
Zalimler ezdi,
Bağırlar bezdi,
Akıllar sezdi,
Alimler gezdi...
*
Kutuda ekran,
Yıkıldı seyran,
Sonumuz hüsran,
Dönmüyor devran...
*
Haklıdır sözü,
Samimi özü,
Ateşli közü,
Gör aydın yüzü!
*
Etraf hep tuzak,
Doğrular uzak,
Kaygandır kızak,
Yanıyor kazak...
*
Doldu hep riya,
Söküldü boya,
Çıktı mı foya?
Vah ulu soya...