Üzeyir Uygun: Hayatı, Biyografisi, Eserl ...

İstanbul’da doğdum. Beş yaşındayken babamın memleketimiz Niğde’ye, köyümüze yerleşme kararı almasıyla çocukluk yıllarım Niğde’de geçti. Orada ilkokulu bitirdikten sonra yeniden İstanbul’a döndüm. 16 yaşına kadar babamın kağıt dükkanında ona yardımcı olarak esnaflığı ve ticareti öğrenmeye çalıştım.Zamanın getirdiği ticari şartlar nedeniyle babam dükkanı kapatmak zorunda kalınca, henüz 16 yaşımda ailemin geçimine katkı sağlamak adına edebiyatın, basın dünyasının ve yayıncılığın kalbi olan Cağaloğlu ve Bâb-ı Âli yokuşlarında sırtıma semerimi (arkalık) alıp hamallık yapmaya karar verdim. O dik yokuşlarda arkalığımla sırtımda taşıdığım şeyler her ne kadar kağıt ve kitap balyaları olsa da, bu zorlu meslek benim tarihi yayınevleriyle tanışmama vesile oldu.Sırtımda yük olarak taşıdığım usta şairlerin, ozanların ve tarihçilerin eserleri bende tarifsiz bir merak uyandırdı. O yayınevlerinden edindiğim edebiyat ve tarih kitaplarını okuyarak kendimi her geçen gün geliştirdim; bu birikim beni geçmişin derinliklerini araştırmaya ve kelimelerin gücünü keşfetmeye teşvik etti. Bâb-ı Âli yokuşunun alın teri, içimdeki kelam ateşinin en büyük esin kaynağı oldu.İlerleyen yıllarda ticarete atılarak şansımı denesem de ticaret hayatında pek başarılı olamadım. Şu an serbest meslek sahibi olarak hayatımı sürdürmekteyim.Edebiyata, tarihe ve Türk halk şiiri geleneklerine duyduğum köklü sevgiyle; amatör bir düzeyde de olsa içimdeki sessiz çığlıkları, hasretleri, sitemleri ve felsefi sorgulamaları mısralara dökmeye, hece hece kendi gönül terazimi tartmaya devam ediyorum.

Ömrün Özeti

Dünyaya gelince ağlıyor insan,
Doğdum da ne oldu şansım gülmedi.
Ananın kucağı nedir bilmeden,
Kundağa sarıldım şansım gülmedi.

Çocuk oldum akranlara uymadım,
Oyun nedir neşe nedir bilmedim.
Anadan atadan sevgi görmedim,
Hayata başlarken şansım gülmedi.

Gençlik geldi geçim sırta yüklendi,
Bütün ihtiyaçlar benden beklendi.
Hamallıkla bu bedenim yıprandı,
Çabaladık ama şansım gülmedi.

Orta yaşta ticarete atıldım,
Hile gördüm sermayeyi batırdım.
Kefil oldum borç harcına katıldım,
Güvenim kayboldu şansım gülmedi.

Hısım akrabayla açtım arayı,
Onlar dost bilirmiş bir tek parayı.
Zor günümde kapattılar kapıyı,
Sülaleden bile şansım gülmedi.

Arkadaşlar bakar oldu uzaktan,
Pulun yoksa kaçıyorlar ufaktan.
Selam dahi dökülmüyor dudaktan,
Çevremden yana da şansım gülmedi.

Bir güzelin gözlerine vuruldum,
Yandı bağrım aşkı ile kavruldum.
O hep kaçtı ben peşinden savruldum,
Gönlün eğletti de şansım gülmedi.

Üzeyirim çekilmişim köşeme,
Ortak olmaz kimse benim derdime.
Konuşurum bazen kendi kendime,
Şu yalan dünyada şansım gülmedi.

Üzeyir Uygun