Aşkın Hesabı Şiiri - Üzeyir Uygun

Aşkın terazisi doğru tartmıyor,
Sevdiklerin seni öyle sevmiyor.
Gönlünden fazla paye vermiyor,
Batmanı, okkası, kilosu eksik.

Ne kâr düşündüm ne menfaat umdum,
Hesapsız kitapsız yola koyuldum.
Benliği terk ettim, kapına geldim,
Huzura girmeye izin mi eksik?

Umudum elimde vardım katına,
Hayran oldum ilk bakışta zatına.
Buyur ettim yâri gönül tahtına,
Nazlanıp duruyor, meyli mi eksik?

Bülbül oldum girdim has bahçesine,
Ahu zâr eyledim gül kokusuna.
Kargalar tünetmiş her tarafına,
Bana yerin mi yok, dalın mı eksik?

Arı oldum bin bir çiçek dolaştım,
Dağlar aştım, kovanına ulaştım.
Aldın nektarımı, dışarı attın,
O kadar kölen var, balın mı eksik?

Dışarıdan baksan bir huri dersin,
Mevlam ona vicdan, merhamet versin.
Bizzat hesabını ahrette sorsun,
Kuluna acımaz, iman mı eksik?

Üzeyir, durmadan yağar çağlarsın,
Dertlerini birbirine bağlarsın.
Kalbi kararmışa niye söylersin?
Sinesi taş onun, idraki eksik.