Ömrün Özeti Şiiri - Üzeyir Uygun

Gelince dünyaya ağlıyor insan,
Doğdum da ne oldu şansım gülmedi.
Ananın kucağı nedir bilmeden,
Kundağa sarıldım şansım gülmedi.

Çocuk oldum akranlara uymadım,
Oyun nedir neşe nedir bilmedim.
Anadan atadan sevgi görmedim,
Hayata başlarken şansım gülmedi.

Gençlik geldi geçim sırta yüklendi,
Bütün ihtiyaçlar benden beklendi.
Hamallıkla bu bedenim yıprandı,
Çabaladık ama şansım gülmedi.

Orta yaşta ticarete atıldım,
Hile gördüm sermayeyi batırdım.
Kefil oldum borç harcına katıldım,
Güvenim kayboldu şansım gülmedi.

Hısım akrabayla açtım arayı,
Onlar dost bilirmiş bir tek parayı.
Zor günümde kapattılar kapıyı,
Sülaleden bile şansım gülmedi.

Arkadaşlar bakar oldu uzaktan,
Pulun yoksa kaçıyorlar ufaktan.
Selam dahi dökülmüyor dudaktan,
Çevremden yana da şansım gülmedi.

Bir güzelin gözlerine vuruldum,
Yandı bağrım aşkı ile kavruldum.
O hep kaçtı ben peşinden savruldum,
Gönlünü eğletti de şansım gülmedi.

Üzeyirim çekilmişim köşeme,
Ortak olmaz kimse benim derdime.
Konuşurum bazen kendi kendime,
Şu yalan dünyada şansım gülmedi.