Uyuyan Yığınlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Toplum zannettikleri uyuyan yığınlar kanar,
Kör inançlar uğruna durmadan kendini sınar,
Sistemin çarklarında masumca umudu yanar,
Sessizce yutkunarak boyun eğer acıya.
*
Yüksek koltuklarında oturan beyler doymuyor,
Fukaranın hakkına asırlardır uymuyor,
Ağlayan yoksulların çığlığını duymuyor,
Soygunun gölgesinde büyütürler kasayı.
*
Adaleti yok sayıp haksızlığa savururlar,
Zenginlerin köşküne siper olup kurulurlar,
Garibin karşısında aşılmaz duvar dururlar,
Kırılmış terazinin kantarında hile yatar.
*
Talan edilen yurdun her köşesi viran olmuş,
Akan gözyaşlarıyla bütün nehirler boğulmuş,
Karanlık odalarda yetimin rızkı soyulmuş,
Halkım susarak izler ağır gelen felaketi.
*
Yalancı liderlerin dudaklarından dökülen,
Kelimeler sahtedir umuttur daim sökülen,
Zavallı kitlelerdir prangalarla bükülen,
Kader sandıkları şey koca yalan ağıdır.
*
Cüzdanlar boşaldıkça artıyor mağrur sözler,
Hakikati gizliyor ekranlardan bakan yüzler,
Aydınlığı görmüyor kararmış feri loş gözler,
Uyanış vaktini sormaktan korkar zihinler.
*
Sömürü çarkları vicdanı ezerek başlıyor,
Zalimler çaresiz masum yürekleri taşlıyor,
Zihinleri yıkayıp kirli yalanla haşlıyor,
Çaresizlik içinde kıvranıyor ahali.
*
Satılmış kalemlerin mürekkebi zehir saçar,
Yandaş zengin zalimler zorbalıktan kanat açar,
Meydanı boş bulanlar hesap vermeksizin kaçar,
Hapishaneler bekler doğruyu haykıranları.
*
Babil sokaklarında arsızlık kol geziyorken,
Körpe işçi Hasan'ı acımasız eziyorken,
Vurguncular rahatça lüks içinde yüzüyorken,
Aşağıda yığınlar nefes almakta zorlanır.
*
Toprağın sinesinde tohumlar yeşermeyecek,
Zulmün kara bulutu yurdumdan çekilmeyecek,
Uyuyan bu yığınlar aydınlığı seçmeyecek,
Sonsuzluğa uzanan zincirleri kırana dek.