Aklıma kör barınaklar geliyor,
Daha nereye saklanırsın ki sen?
Hadi, şimdi daha çok saklan.
Aklım ne zaman aklanır ki senden?
Berbat bir sarmalın içine almışlar seni,
Her yandan bir istek, bir emir
Bir yönlendirme kipiyle çevrili evrenin.
Sonsuz bir yokluğun içinde kaybediyorsun sesini…
Sana çizilen yolda yürüyorsun,
Ya ölürse aşk ve kavgalar da bulanırsa kana
Gölgesinden korkan kara bir yokluk sararsa her yanı
Yokluğun ve gözlerin de mahkûm olursa karanlığa
O vakit hangi sorular gelmeliydi aklına
Ya bu kent senin seslerini haykırmadan çarpık bir yalnızlığa bürünürse
Biri;
Hadi hayatın yerine bir şey koyalım
Dese,
Hayatı kaldırıp;
Yerine senin resmini koyardım…
Birazdan gidecektim,
Vazgeçtim…
Aklıma bir şeyler geldi,
Gitti birazdan…
Şimdi yine seni düşündüm,
Seni düşünmek için yalnız olmam gerekmiyor
Sen gelince aklıma;
Bütün kalabalıkları bir köşeye sıkıştırıyorum...
Günse eğer;
Elimdeki her işi bir kenara bırakıyorum
Vakit geldi
Son nefesini vermeden önce uyan
Bak, yanı başındayım, tut elimi
Tam vaktidir, gidelim, kimsenin haberi olmaz...
Hadi uyan, tut elimi
Duydum ki;
Ateşi söndürdüğümüz,
Suyu çürüttüğümüz,
O bedbaht son durağa sen de uğramışsın…
Ben yoktum,
Gecenin bir vakti kan, ter içinde uyandım
Sahipsiz bir düş görmüşüm meğer
Aklıma sen geldin,
Delirdim!
Koştum mutfağa ve bir bardak soğuk su içtim…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!