Ve şiir ve şarkı ve sanat
Ve tarih;
Umudu, toprağı, yenilgiyi
Yanılgıyı, kavgayı, bir bütün yaşamı
Ve önemlisi, kadını anmıyorsa hep eksik kalır...
Efkârlandım şimdi;
Dağıtayım biraz,
Bir çay demleyeyim kendime,
Bir sigara sarayım,
Sigaramın dumanına,
Çayımın buğusuna çizeyim resmini
Bu gün doğduğunu söyledi kuşlar..
Bu gün doğanlar aya benzermiş biraz,
Biraz güne,
Biraz da geceye çalarmış gözleri...
Bu gün doğmuşsun,
Siktir et sevgili, onların derdi daha çok para kazanmak olsun,
Biz olası umutlar üzerine kuralım düşlerimizi...
Kim bilir,
Belki bir gün biz de kazanırız topraktan beri kaybettiklerimizi?
Mevsimin kış olduğuna kar yağınca inanırım ben;
Gece bile kara yüzünü yitirmiş şimdi
Hava da ılıdı biraz
Demek ki şimdi mevsimlerden kış,
İlk kar düşüyor toprağa...
Her kadın şiir kokar,
En yoğun fırtınaları kadınlar yaşar
Ve onlardır yaşatanlar
Ve başlayacaksa bir şiir, önce kadından başlar.
Kadınlardır kadınlar,
İstanbul bir koca çukur
Bir delik, kocaman ve kara
Bir çelik, çifte su verilmiş
Bir çiçek; mavinin, beyazın,
Sarının ve karanın tüm renklerini kendinde saklayan…
Var bir çıkar yol;
Bir çare, bir umut
Kesme sesini, konuş diyorsun
Diyorsun ya;
Bütün sözler boğazımda düğümleniyor…
Kim bilir
Hangi düşün koynunda
Yol bulursun geceye...
Oysa gece son derece basit;
Onun koynunda bir ben,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!