Gülden Çimen Antoloji.com

Çocuk olmak, zamanın henüz kirletmediği bir bilinçtir.
Korkunun adını bilmeden titreyen bir kalbin ilksel masumiyetidir.
O, dünyanın henüz ağırlık kazanmadığı bir eşikte,
hayalin yerçekimine meydan okuduğu tek çağdır.

Umut, varoluşun karanlık boşluğuna atılmış bir tohumdur. Toprağı acı, suyu gözyaşıdır ama filizi göğe uzanır.
Umut, kaderin paslı zincirlerine vurulmuş ince bir çatlak gibidir; kırılmaz belki, fakat ışığı içeri sızdırır.
Bazen de bir bekleyiştir; zamanın ağır adımlarını sabırla sayan, vazgeçmeyi utandıran sessiz bir direniş.

Susmak, kelimelerin ölümü değil; mânânın derin dehlizlere çekilip sabra gömülmesidir.
Sessizlik, harflerin değil hakikatin kefenidir; örtmez, aksine çıplaklığı daha yakıcı kılar.