Uyanış Sancısı Şiiri - Ali Hasan Gökalp

Amaç dönüştürmek değil.
İçinde kapı aralamak.
Sana karşı cevap vermek değil.
İçinde yeni sorular uyandırmak.

Kendi sınırlarını yıkmak.
Kavuşmaktan öte.
Kendi derinliğini yansıtmak.
Tutkudan da öte.

Vazgeçtiğim sen değilsin, kendim.
Ben seni istemenin ötesine geçtim.
Sonucunda değil.
Yolunda sevdim.

Seni tutmaya çalışmam.
Çünkü itersin.
Ben çekildim.
Gölgemi itemezsin.

Seni yaşıyorum.
Ama dokunamıyorum.
Öldükten sonra da dokunamayacağım için.
Seni uzaklarda bir yerlerde ebediyete kadar izlemeye alıştırıyorum.

Kırılmış kalbin sevme cesaretini suçlayamam.
Asla savaşamam.
Mesele teslim olmakta.
Savaşın sana karşı anlamsızlığında.

Taşımak için yumuşamak gerek.
Sert olan kırılır.
Rüzgarın, kuru bir dala çatırdayıp kırılmasını söyleyerek.
Esneyen ise yükü taşır.

Sanma anlamak yakınlaştırır.
Kalabalık dağıtır.
Vazgeçmek mesafeyi koyar.
Birliğinde sessizlik toplar.

Kırgın sevdiğine koşar.
Kırılmış insan sevdiğine öfkelenir.
Ama uyanmış insan, ne koşar.
Ne de kovar, sadece izler.

İnsan kırılınca teslim olur.
Uyanan kırılınca okur.
Beni sadece senin gözlerin sarsar.
Yaydan çıkan ok gibi gözlerimi vururcasına.

Bu kırılma sadece kırılma değil.
Devamında gelecek bir uyanman.
Kırıldıkça büyüyen ölüm değil.
Uyanmayı doğuran zaman.

Zamandır, en derin olanları yetiştirdiği.
Israrla maddede arıyorsun kendini.
Sen bile sana ait değilken, nasıl var olacaksın?
Kırılmayı yaşamalıydın.

Sabah alarmıyla uyandığını sanıyorsun.
Her sabah baştan kuruyorsun.
Kendiliğinden uyandıracak sessizliğin sesi.
İşte o uyanışın sesi ebedi.

Özlemenin acısında.
Aşkımdan yansam da.
Yanmaktan külde olsam.
Kırılmaktan toz da olsam.

Gelemem, unuttum tüm kafiyeleri.
Sadece bakarım.
Her insan kendi kırılır.
Uyanmak için.

Tükenince doğmak.
Umarım uyanırsın.
Uyandığım sandığım beni, uyandığında uyandırırsın.
Ve olmazlarda buluşuruz, olmazlara inat ulaşarak.

Olmazların ortasında bir yer var belki.
Ne kavuşan ne kaçan, sadece duran.
Senin de izini taşıyarak kalan.
Yalnız, uyanamam şimdi.

Ancak uyanabiliriz birlikte.
Şimdi zaman bir belirsizlikte.
Belki bir gün toplanırız sessizlikte.
Ve iki uyanmış, aynı olmazda buluşuruz.

İkimiz de aynı boşlukta, ayrı yönlere.
İkimizinde çıkar mı yönü, aynı yöne.
Gittikçe büyüyen bu boşlukta.
Kavuşur muyuz boşlukta?