Uyaklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Rüzgarların sesiyle, ruha konar,
Tılsımlı kelimeler, aşka yanar,
Yaralı yürekler, sessizce kanar,
Her an, usulca fısıldar uyaklar.
*
Ruhumu sararken, inceden sızı,
Rengarenk boyandı, şafak kırmızı,
Parlarken semada, bahar yaldızı,
Ne güzeldir, ferman duymak heceden.
*
İşitmek isterken, tatlı sedayı,
Kalbimde hisseder, mutlu nidayı,
Unutmak dilerim, yalan dünyayı,
Gizlenir derman, seslerin içinde.
*
Ahengi ararken, derin izlerde,
Umutlar yeşerir, yorgun yüzlerde,
Sedalar yankılanır, şu düzlerde,
Koskoca orman, müzikle şahlanır.
*
Kulaktan süzülür, harfin büyüsü,
Bozulmaz ahengin, zarif örtüsü,
Uyanır kalbimin, nazlı türküsü,
Fısıltı halinde, esiyor zaman.
*
Seslerle örülmüş, vuslat hayali,
Şirin'i fetheden, sanatın hali,
İşitmek ne hoştur, nurlu hilali,
Heyecan bırakır, ruhta yankılar.
*
Ezgiler yayılır, kendi dünyama,
Düşleri katarım, sonsuz rüyama,
Renkleri sürerim, beyaz deryama,
Duyduğum maniler, derdime lokman.
*
Kulağa fısıldar, sevincin teli,
Coşkuyla savrulur, lodosun yeli,
Bursa'dan görünür, baharın seli,
Yüreği sarsıyor, kopan kasırgan.
*
Uyumlu satırlar, kulakta kalsın,
Dinleyen yürekler, sevgiye dalsın,
Duygular, kanatlı kuşları salsın,
Uçsuz bucaksızdır, engin asuman.
*
Şarkılar söylenir, sabah olunca,
Güllerin kokusu, bağa dolunca,
Yalnızlık kaybolur, yari bulunca,
Geçiyor kervan, şafaklar atarken.
*
Sadece, ahenge veririz değer,
İşitmek, kafiye yaratmış meğer,
Kalplerde çınlayan, sedaymış eğer,
Duyulan uyaksa, güvenli liman?