Üner Dilek Şiirleri - Şair Üner Dilek

Şu gönül sürgünü kemanla sırdaş
Hicazla el ele olmuş arkadaş
Bir gurup vaktinin gamlı seyrinde
Nağmenin bağrında hüznünü paylaş

Tambur mu ud mu kanun mu çalsın

Mecnun olunmadan bulunmaz Leyla
Çölün yangınıyla tutuşmadıkça
İlahi davete lebbeyk sesiyle
Günün beş haliyle buluşmadıkça

Taşmadıkça gönül ağlanılmıyor

Bugün yine gurub vakti hüznüyle
Gecenin bağrına saldım kendimi
Hazanlar yurdunun sonbaharında
Goncasız gülşende buldum kendimi

Renk değişmiş kızıllığın tonunda

Kırıksız düşüşler yaralı gönül
Sargısız bereler kanasın varsın
Yürek yangınında dumansız ateş
Sen ancak aşığı böyle yakarsın

Aleve aldanma inanma küle

Bastığım topraklar azizdi her dem
Gördüm ki düştüğüm yollar kirlenmiş
Sözüm kifayetsiz kelimem hecem
Arzı halden aciz diller kirlenmiş

Ferhatlar yorulmuş bırakmış dağı

Varsın dağ incinsin vuslat aşkına
Külünk dile gelsin yollar konuşsun
Çağlasın suları Şirin sesiyle
Ferhat sevdasına diller konuşsun

Varsın çöl incinsin vuslat aşkına

Koğuşumun zulmet yüklü yüzünün
Göğe bakan penceresi dar bana
Uyku bilmez gözlerimde serzeniş
Takatsizim mecalim yok der bana

Zaman ağır adım, yerli yerinde

Yar ile vuslat ister bi-çare garip gönlüm
Hasret-i cananıma koymasın düçar beni

Geçmez sandım zamanı aldattı fani alem
Korkarım halin nice sormasın yıllar beni

Dinledim kelamını ehli dil erbabının
Duruşunda bir vakar sözünde kudret gördüm

Terketmiş Lafügüzaf hayır üzere meclis
Nurani sohbetlerin özünde kudret gördüm

Ruhların tezyini, kelamda ahenk
Gönüller süruru, huzur kudretten
Nakşedilen alem, tuval rengarenk
İntizamla nizam, mesrur kudretten

İlişir gergeften nakışlar göze