Umutsuz Gönüller Şiiri - Kasım Kobakçı

Reva görmeyin acıyı yoldaşlara,
Öfke katmayın masum bakışlara,
Silelim kederi silinsin mazi,
Dokunmayın artık ağlayan yaşlara.
*
Vardınız ilçeye imza atmaya,
Anneler sızlarken candan kopmaya,
Ayşe yengelerin kapılar ıssız,
Zaman ayırmadınız destek tutmaya.
*
Sığınağı eksik garip turnalar,
Boranlar önünde esen rüzgarlar,
Zirvede çarpar ezilen telekler,
Sislerin ardında inler deryalar.
*
Yitip sönen canlar meçhul yollarda,
Felaket saklıdır serin rüzgarda,
Haber almadan ağlamak imkansız,
Keder sarar bedeni boş avlularda.
*
Eziyet etmeyin candan bağlara,
Gülümseyin neşeyle yüce dağlara,
Geçmişte kalsın karanlık anılar,
Güneş doğsun aydınlık çağlara.
*
Göçtünüz kentlere şöhret tutmaya,
Teyzeler inlerken sessiz solmaya,
Zeynep ninenin eşiği boşalmış,
Tenezzül etmediniz selam salmaya.
*
Süzüldü derine bülbül sürüsü,
Titrer bedenlerde ecel korkusu,
Zedelendi etler incindi tüyler,
Karardı ufukta yaşam örtüsü.
*
Sızlayan nefesler inler uzaktan,
Ayrılık süzülür kara tuzaktan,
Kederlenmek yersiz sır çözülmeden,
Gülüşler silindi tozlu dudaktan.
*
Uzaklaştırmayın bedeni yuvadan,
Koparmayın kökleri ulu ovadan,
Temizleyin kalbi kinler silinsin,
Merhamet damlasın yüce doğadan.
*
Umutsuz gönüller çırpınır durur,
Serçeler üşürken ayazlar vurur,
Facia ardından kesilir sesler,
İnleyen sineler toprakta kurur.