Ümüt Güngör Şiirleri - Şair Ümüt Güngör

Yastığa taş diye bıraktım seni,
Nerede dir diye soran olmadı,
Yakamdan düşürüp tez attım seni,
Ne yaptın onu diyen olmadı.

Meğer bunca zaman sana kanmışım,

Mağrifet sanıyorlar bizlere hakareti,
Vallahi alıyorlar bir yerden işareti,
Sıkıya geldiğinde basıyor şikayeti,
Ben bunlara ne deyim söyle ülküdaş söyle.

Bir zamanlar bizdendi şimdi akkurt oldular,

Çiçek açmış dağlarında,
Üzüm yesem bağlarında,
Balık olsam ağlarında,
Ahdin sözün değişmezmi.

Balkonunda bülbül olsam,

Döner durur hiç dönmezki başımız,
Kabe adlı çok mübarek taşımız,
Irmak gibi akar gözden yaşımız,
Rabbim nasip etsin birde sizlere.

Mutlu olur burada hep hacılar,

Gömleğinin yakasında gül nakış,
Benceğizi deli etti bu bakış,
Helal olsun sevdiceğim tak takış,
Farketmezsin ateş indi yüreğe.

Sabah akşam sana yazar dururum,

Gider ise duygu durur hissetmez,
Bu gönülki o gideni affetmez,
Ne derlerse acısına kar etmez,
Gitme denir duymazmısın a güzel.

Yakandaki gül olsam,
Ne sararıp ne solsam,
Saçlarına tül olsam,
İtiraz edermisin.

Yedi bağdan gül dersem,

Kör yılan ayağını bilerek kaşıyorsun,
Hangi devirdesin sen nerede yaşıyorsun,
Vallahi bence biraz eşeklik yapıyorsun,
Her gördüğün devenin önünden gider iken.

Bakıyorum saati hep beşe kuruyorsun,

Rüzgarınla kar' ı gördü yüreğim,
Mutlu olman hayattaki dileğim,
Kalem tutar seni yazar bileğim,
Gel kardelen buz tutuyor a canım.

Gül bahçemde açmaz oldu baksana,

Bir bedencik hücremize konulduk,
Kan düşünce oracığa yığıldık,
Zulüm ile damarlardan sağıldık,
Eylüllerin tarihini yazmıştık.

Kurşun yerdik sırtımızdan vurulup,