Umudum Kalmadı Şiiri - Cem Eyüboğlu

**Umudum Kalmadı**

Umudum kalmadı…
Sanki içimdeki ışık
Birer birer sönmüş gibi.
Ne bekliyorum bilmiyorum artık,
Sadece geçmesini istiyorum her şeyin.

Günler aynı, geceler ağır,
Zaman ilerliyor ama ben yerimde sayıyorum.
Bir şeyler değişsin istiyorum
Ama içimdeki yorgunluk izin vermiyor.

Umudum kalmadı…
Söylenmeyen sözlerde,
Yarım kalan hayallerde
Ve hiç gelmeyen güzel günlerde.

Bir zamanlar inandığım ne varsa
Şimdi uzaktan bakıyorum sadece,
Sanki bana ait değilmiş gibi
Sanki hiç benim olmamış gibi.

Ama en garibi şu…
İnsan umudu kalmadığında bile
Bir şeylerin değişmesini bekliyor.
Bir ses, bir işaret,
Bir “devam et” diyen küçük bir an…

Belki de bu yüzden
Tamamen bitmiyor hiçbir şey,
İçimde bir köşe hâlâ açık kalıyor
Küçük de olsa bir ihtimale.

Umudum kalmadı diyorum…
Ama yine de yazıyorum,
Belki içimde
Hâlâ duymak isteyen bir taraf vardır diye.

Çünkü insan
En çok umutsuzken bile
Bir kıvılcım arar karanlıkta.
Ve belki de o kıvılcım
Her şeyin başlangıcıdır.