Umarsızlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Sokakları adımlarken kaldırımlar inliyor,
Sessizliğin ortasında rüzgarları dinliyor,
Ankara'nın tepesinde yalnızlığı mimliyor,
Duraksamayan ayaklar engelleri izliyor.
*
Gölgemi sürüklüyorum karanlık sokaklarda,
Umudumu arıyorum kimsesiz ufuklarda,
Kaybolup gidiyorum dipsiz boşluklarda,
Bedeni yoran mesafeler taştı sınırından.
*
Kerem gibi dolaştım çölleri kavurarak,
Tozları dumanlara karıştırıp savurarak,
Sınırları yıktım zincirleri vurarak.
*
Ayaklarım aşındırır çamurlu toprakları,
Rüzgarlar uçuştururken sararmış yaprakları,
Geçiyorum yürüyerek coşkulu ırmakları.
*
Bilinmeze doğru giden izleri sürüyorum,
Gölgesi düşmüş izbeliği dürüyorum,
Sonsuzluğa uzanan köprüyü kuruyorum,
Menzile varamayanlar koştu uçurumlara.
*
Geziniyorum durmadan koca şehirleri,
İçiyorum yürürken acı zehirleri.
*
Toprağı eziyor nasırlaşmış tabanlar,
Peşimden sürükleniyor vahşi ormanlar,
Gidişime şahittir sessiz harmanlar.
*
Taşları eziyorum bitmeyen kırlarda,
Kuşlar ötüşüyor kurumuş dallarda,
Yankılanıyor sesim garip diyarlarda,
Vuslata eremeyenler çaresiz ve şaşkın.
*
Tükenmez adımlarım yokuşları çıkarken,
Sular misali engeli ezip yıkarken,
Gözyaşlarım pınarlardan taşıp akarken,
Hedefini bulamayan umarsızlar hep coşar.