Ulu Devran Şiiri - Kasım Kobakçı

Dönüşür ruh bedenden taşarken,
Yücelir sırlar ufkunu aşarken,
Yenilir dertler yollarda coşarken;
Uçar sonsuzluğa kuru yaprak.
Yağmur fısıldar ıssız rüzgara,
Yeşerir yeniden kuruyan toprak.
*
Çiçekler mevsimin sonunda solarken,
Dereler yağmurun sesiyle dolarken,
Güneşler ufukta yolunu bulurken;
Taşar vadilerden ulu nehir.
Yıldızlar şahitlik eder geceye,
Temizler suları arınan zehir.
*
Mevsimler değişir zaman yakında,
Bulutlar toplanır büyük akında,
Ağaçlar uykunun derin farkında;
Tutuşturur karları sıcak ateş.
Sonbahar veda ederken kışa,
Isıtır buzları parlayan güneş.
*
Tohumlar toprağın altına dökülür,
Zorluklar kökünden usulca sökülür,
Dallar fırtınanın önünde bükülür;
Dalgalar köpürür coşar deniz.
Martılar şarkı söyler sahile,
Kumsalda silinir kalan her iz.
*
Kelebek kozadan özgürce uçar,
Tomurcuk baharda rengini açar,
Karanlık ışıktan ürkerek kaçar;
Aydınlatır geceyi parlak mehtap.
Gök ada sırrını verir yıldıza,
Okunur gökyüzünden ulu kitap.
*
Dünyalar durmadan etrafta döner,
Alevler küllerin içinde söner,
İyilik kötüyü daima yener;
Kırılır sessizlik paramparça cam.
Gölgeler yansır ince perdeye,
Çöker şehrin üstüne ıssız akşam.
*
Buzullar sıcaklık görünce erir,
Doğalar canlıya umutlar verir,
Ufukta taptaze sabah belirir;
Düşer göklerden bembeyaz kar.
Sessizlik yayılır yeşil ovaya,
Buzları çözerek gelir bahar.
*
Fidanlar toprağı yararak büyür,
Böcekler yaprağın üstünde yürür,
Ormanı yemyeşil örtü bürür;
İlerler kumların içinde kervan.
Seraplar gözükür susuz çöle,
Döner etrafımızda ulu devran.