Ufukta Kalan Umut Şiiri - Yücel Özkü

UFUKTA KALAN UMUT
Beklerim seni.
Gözlerim hâlâ ufuk çizgisinde takılı kalıyor,
sanki orada bir yerlerde adını unutmuş bir rüzgâr var.

Vapurlar geçiyor Boğaz’dan,
her biri biraz seni taşıyor gibi,
ama hiçbiri tam varamıyor içimdeki yere.

Yalnız kalmak istemiyorum bu sahilde,
çünkü deniz bile bazen daha az yalnız görünüyor insandan.

Kavuşmak…
bana artık bir ihtimal gibi değil,
yarım kalmış bir cümle gibi geliyor.

Fotoğraflar duruyor,
bakmaya cesaret edemediğim anların içinde.
Mektuplar…
okudukça değil, sustukça ağırlaşıyor.

Gel artık.
Yıpratmadan umutlarımı,
sessizce tutunduğum yerleri kırmadan.
Gökyüzüne savurduğun o hıçkırıklar bile
geri dönmek istiyor gibi.

Ve ben…
hâlâ bekliyorum.

Yücel ÖZKÜ
29 Mayıs 2007/AYDIN