Uçurum Gibi İçim Şiiri - Mustafa Alp

bir uçurum ki içim
geceyi sırtında taşıyan eski bir şehir gibi
ne yana baksam duman
ne yana dönsem eksik bir sen.

ben seni ilk hangi yalnızlıkta sevdim kadın
hangi yağmurun altında
hangi istasyonun soğuğunda
hangi sigaranın dördüncü nefesinde
hatırlamıyorum artık.

ama biliyorum
bir yerden sonra insan
sevdiğine değil,
onu beklediği haline dönüşüyor.

bir uçurum ki içim
kurtarmaya çalıştıkça içine düşen.
ellerimden kayan yalnızlığın adı sensin şimdi.
çünkü bazı insanlar giderken
arkasında kapı bırakmaz
bir ömürlük boşluk bırakır sadece.

istanbul geceydi o zamanlar
martılar bile yorgun uçuyordu
karaköy’de bir meyhanenin camına yaslanmıştım
rakı susuyordu
ben susuyordum
bir tek içimdeki yangın konuşuyordu seninle.

sen bilmezdin
ben seni düşünürken şehir değiştirirdim içimde.
bir sokağı yıkılırdı insanın
bir çocukluğu ağlardı ansızın.
ve ben her defasında
biraz daha geç kalırdım kendime.

çünkü sen
gözleri deniz olup da
içinde fırtına saklayan kadınlardandın.
öyle kolay sevilmez
öyle kolay unutulmazdın.

şimdi hangi limanda uyuyorsun bilmiyorum
hangi adamın omzunda sustun
hangi sabaha adını bıraktın.
ama ben hala
senden kalan o kırık cümleyi taşıyorum içimde

iyi insanlar hep yorgun olur biraz.

bir uçurum ki içim
her gece biraz daha derinleşen.
annemin duaları yetmiyor bazen
babamın suskunluğu bile ağır geliyor omzuma.
ben yoruldum kadın
insanı en çok
yarım kalan sarılmalar öldürüyor.

bak
sokak lambaları yine sarı
yağmur yine kimsesiz
ve ben yine sana benzer bir şarkıda kayboluyorum.
bir vapur geçiyor içimden ağır ağır
martılar bağırıyor
gece çöküyor

ben çöküyorum.
çünkü bazı aşkların mezarı olmaz.
toprağa gömülmez onlar
adamın yürüyüşüne karışır
sesine çöker
gülüşünü kirletir.

ve insan
en çok da herkes güldüğünü sanarken
içinde bir şehri kaybeder.

şimdi sorarsan bana
nasılım diye
bir sigara külü kadar dağınık
bir tren sesi kadar uzak
ve sana hala aşık kadar yalnızım.

bir uçurum ki içim kadın
kurtarmaya çalıştıkça içine düşen.

✍️