Uçurtmayı Vurmasınlar

Barış.

Adımı böyle söylediler

ben de öyle kaldım.

İçeride çocuk çoktu.

Kimi annesinin yanında,

kimi annesiz.

Ben annemin eteğinden tutardım.

Bazen kızardı bana.

“Bırak Barış.”

Bırakmazdım.

Avlunun bir köşesinde

duvarın dibinde

küçük bir ot vardı.

Her gün bakardım.

Kimse sulamıyordu.

Yine de yeşildi.

Annem görür müydü bilmiyorum.

Ben görürdüm.

Bir de karıncalar vardı.

Ekmek kırıntısı bulunca

hepsi birden çıkardı.

Ben onlara yol verirdim.

Ayakkabımla ezmeyeyim diye.

Bir gün

yukarıdan bir şey geçti.

Önce ipini gördüm.

Sonra uçurtmayı.

Kırmızıydı galiba.

Belki maviydi.

Çok zaman geçti.

İnsan bazı renkleri unutuyor da

bir şeyin içini unutamıyor.

Koştum.

Annem arkamdan seslendi.

Duymadım.

Duvarın dibine geldim.

Başımı kaldırdım.

Uçurtma küçüldü.

Ben baktıkça

daha da küçüldü.

Sonra yok oldu.

“Kim uçuruyor?” dedim.

Annem cevap vermedi.

Belki bilmiyordu.

Belki biliyordu da

söylemek istemedi.

Ben yine sordum.

“Anne…”

Elini saçımda gezdirdi.

“Gel.”

Gittim.

Ama aklım

orada kaldı.

Gece olunca

yatağımın üstünde

duvar vardı.

Gözümü kapatınca

daha çok duvar.

Bir ara

uçurtma da geldi aklıma.

Bu defa ipi yoktu.

Öylece duruyordu.

Ben de durdum.

Sabah erkenden

avluya çıktım.

İlk baktığım şey

ot oldu.

Hâlâ yeşildi.

Karıncalar yine gelmişti.

Bir ekmek parçası bulmuşlardı.

Ben eğilip baktım.

Sonra başımı kaldırdım.

Gökyüzü oradaydı.

Ama uçurtma yoktu.

Sonra çok uçurtma gördüm.

Sokaklarda,

deniz kenarında,

bayramlarda,

çocukların ellerinde...

Her gördüğümde

biraz durdum.

Kimse fark etmedi.

Bir çocuk uçurtma uçuruyorsa

insan neden durup bakar

bilmiyorum.

Ben bakıyorum.

Belki o gün

yarım kaldığı içindir.

Belki de

bir çocuğun gökyüzüne bakmasına

kimsenin karışmaması gerektiği içindir.

Bunu da bilmiyorum.

Bildigim bir şey var yalnız:

Bir daha uçurtma görünce

başımı çevirmeyeceğim.

Bırakın geçsin.

Duvarın üzerinden,

evlerin üzerinden,

bizim çocukluğumuzun üzerinden...

Geçsin.