Saatin on ikiyi yine vurduğu yerdeyim
Her yıl bu gün mehtabın saçlarına uzanırdı ellerim
Tarardı, okşardı gizliden gizliye
Bir yürek taşıdım yıllardır, sırtıma alıp
Hep muhtaçtı bir sevgiliye
Ve ben
Boş kaldırımların ıssız çocuğu
Ne dudaklarına bir şarkı yakışır
Ne yüreğine bir gölge
Gece gibiyim güneşini bekleyen
Yaz da gelir, kışlar da geçer derler
Hatıralarınla kalırsın gülüm
Onlar gelir, bunlar seni isterler
Alacak bir kişi bilirim: Ölüm!
Ömürdür bu alan, satan da olur
Gönlümün bahçelerine vurgunum
Gül kokar, sümbül kokar, menekşe kokar
Çimenli yollarda sevgiler biter
Yaramaz bir çocuk olur ruhum
Her köşesinde çılgınca koşar
Dün
Sakalı aklara bürünmüş bir koca demirci
Odun getirin, kömür getirin bu dağı eritsin ateşinden
Karlar erimeye başladı
Çiçekler açmaya
Kuşlar yavuklu aramaya
Geceler karanlık
Soğuk diz boyu, sokaklar sessiz
Bir ruh çocuk hayallerini çiziyor duvarlara
Yüzünde yılların çizgileri
Elleri titrek
Ben kırmam aslında akşamlarımı
Hassastır içi burkulur, üzülür
Yokluk sarıp sarmalamasın bir kez
Kabuğuna çekilir
Korkar, kendi karanlığına büzülür
Bebeğine saklanmış göz gibi pencereler
Yıllarca esirgemez yorgun bakışlarını
Nedendir bilemem hep giden birini bekler
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!