Tükenir kalem Şiiri - Tükenir Kalem

Bu kadar acıyı nereye sığdırsam.
Sonu gelmeyen cümleler içine mi.
Her hecede bir kahır yüklense satırlar.
Harf harf alsa üzerimden.
Benim bile alınmayacağım bir anlam çıksa.
Çıksa şu parmaklarımdan.

Dökülüp gitse kalemin ucundan.
Belki tükenir kalem.
Ve bir daha dolmasa geri.
Unutulup gitse, bir çekmecede.
Ve ya birine çöp olarak kalsa, kırsa.
Ya da atsa değer bilmeyenlerin torbasına.

Acıyı anlamak.
O anlık mutluluğa sevinememek var.
Sonra hatırlayacağımı hatırlayıp o anda.
Bu anın geçmişliğine üzülmek.
Oysa gülüp geçmeliydi..
Geçmeliydi şu yaşım gibi.
Büyüyüp uzandığı yerde bırakmalıydı.
Bıraktığı yerden geri almamak üzere.
Unutmalıydı.

Sonu gelemeyen anlar içinde.
Bu kadar acıyı nereye sığdırsam.
Satırlar almıyor...
Cümleler unutmuyor.
Bitmiyor harfler içinde.
Tükenmiyor işte...

26,04,2026
Erenler
"Tükenir Kalem"